81Sharafuddin B.S. Kuwait

(Writer is a faculty for management students and authorized Khateeb from the Ministry of Awkaf, Kuwait)

‘Well begun is half done’ a famous English phrase is very much true to Jamiyatul Falah while it is celebrating its silver jubilee. So many Muslim associations were formed and dissolved during the last decades in the coastal districts of Karnataka. However, Jamiyatul Falah was fortunate to have great legacy from the visionary leadership of late Mohammad Hussain at the outset then followed by many other luminaries. Thus it is still serving the community with the unstinted support from concerned non residence Indians particularly from Saudi Arabia. It is a living example to show that NRI’s can make a difference and contribute something worthwhile to the community back home.

While addressing NRI friends of Jamiyatul Falah in particular and others in general I would like to highlight the important tasks we should care about based on the traditions of Prophet Muhammad (pbuh). While establishing a first Islamic society in Madinah Prophet Muhammed (pbuh) performed 9 important tasks that are very much relevant for us even today. However these 9 tasks are rarely discussed while we talk about the migration(hijrah) of Prophet Muhammad (pubh). If we analyze these 9 tasks it was focused on the religious, cultural, educational, economic and social development of the community. He enlightened us to care for overall development of the community.

The nine tasks he performed after migration to Madinah were as follows 1. Construction of Masjid Quba 2. Establishment of School by the name of Ashab Al Suffa. 3. Agreement of brotherhood between migrants and inhabitants. 4. Peace treaty and interfaith relations 5. Cleaning the city of yathrib and converting it into a new city, Madinah. 6. Addressing the water scarcity. 7. Promoting agriculture and gardening. 8.Poverty eradication and 9. Establishment of safety, security and law and order.

Task No 1:  Construction of Masjid:

Prophet Muhammad established the first Masjid of Madinah ‘Masjid Quba’ as an Islamic center. It was a place of worship for the entire family including women and children. People used to go to Masjid to get guidance for their community issues, for learning, for solving their

disputes and so many other things. In the gulf countries we find that many masjids play this kind of multifarious roles. Masjid Al Kabir of Kuwait or Masjid Al Fateh of Bahrain can be quoted as an example in this regard. Many multidimensional activities are going on in these places of worship under one roof. Even non-Muslims visit the masjid for the cultural understanding and this has paved way for great understanding of Islam among non Muslims. We still miss this kind of activities in Masjid at our places in the coastal districts of Karnataka. Wherever possible it is necessary to develop the masjids as Islamic Centers and to utilize the infrastructure and venue of the Masjids for the betterment of the community and interfaith understanding.

Task No 2. Islamic Schools

The Prophet (pbuh) established a learning center called ‘Ashab Al Suffa’ and facilitated boarding and lodging for the students to encourage learning. Schools and learning centers are the pressing need of Muslim community in our locality even today. When I was scanning for a good school for girls in Mangalore City, I found that none of the CBSE schools except the Muslim management schools allow Muslim girls to wear hijab .The scenario in other parts of coastal district may not be different. We are badly in need of more and more schools where Muslim students may avail basic Islamic teachings coupled with modern quality education. This is necessary to develop efficient future leaders for the community.

Task No 3: Unity Among Muslims:

Unity among Muslims is a pressing need in today’s society. Muslim organizations and movements should ensure that in the process of reformation and enlightenment of Muslims they are not dividing the community. Division of the community is disastrous while it is facing so many social, economic and political challenges. Unity and tolerance of various view points is basic requisite of the community. Religious scholars and community leaders need to play a role in this regard.

Task No 4: Interfaith Relations:

We are living in a multi cultural and multi religious society. It’s a fact that the majority of the non Muslims in our region are peace loving and tolerant people. However a small number of communal elements are trying their level best to spread hatred and polarize society based on religion. Developing constructive and peaceful relationship and mutual appreciation between people of various faiths are very important for the peaceful co-existence and development. Muslims should lead by example by contributing positively to the society and living with harmony in achieving the interfaith understanding in the society.

Task No 5 : Cleanliness

Cleanliness is among the primary teachings of Islam and it admonishes that cleanliness is half of faith. Our beloved prophet ordered to clean the city of Madinah, which was very unclean while Muslim reached there after migration. Muslim converted the city of Yathrib into a clean, green and progressive city and named it ‘Madinah Al Nabi’, the city of the prophet. However today, Muslim localities   and areas are not known for their cleanliness, which was supposed to be the integral part of their faith. It is a great accomplish ment for us when we acquire these qualities and when people start recognizing us for these attributes.

Task No 6 and 7 : Developing water resources and promoting vegetation.

While Prophet Muhammad reached Madinah there was a severe scarcity of water. Prophet Muhammad addressed this problem by requesting people to dig as many wells as possible. When someone asked Prophet Muhammad what can he do for his deceased parents, the Prophet advised him to dig water well on their behalf. Even today we can see that the people of gulf countries are paying large amount as charity to dig wells in so many countries including India, motivated by this prophetic injunction. As per the advice of Prophet Muhammad his companion Uthman Ghani (R), purchased a famous water well of Madinah known even today as ‘Bi’ar Uthman’ (Water well of Uthman) and donated it for the charitable purposes. It is considered as the first ‘wakf’ (endowment) from where the concept of endowment originated. Today there are ministry of wakf in every Muslim and non Muslim country.

Like wise the prophet introduced a new law stipulating that the ownership of the land will be given to the one who cultivates a bareland. This was an important step to boost agrarian economy. Thus severe scarcity of water and food grains in Madinah were addressed. It is a responsibility of the Muslims to care for the basic humanitarian issues which may lead them towards collective leadership.

Task No 8 : Poverty Eradication

Poverty eradication is another important task performed by the prophet in Madinah. Islam is the only religion on earth which makes it a compulsion for its followers who are affluent to pay 2.5% of their wealth as poor due (zakat) for poverty eradiation. The Zakat money can be spent only on eight predefined categories and this careful categorization is mainly for the purpose of poverty eradication. There are instances in Islamic history that when well organized system of collection and distribution of zakat is implemented poverty was completely eradicated from the Muslim societies. Even today if an organized system of zakat is implemented at least in a humble way, we can address the issue of poverty, which is a major problem today.

9- Safety security and law and order.

Muslims need to strengthen their image as law abiding and positively contributing community. It is a religious obligation and a need of the community. Globally there is an ongoing organized effort to malign the image of Islam and Muslims in the name of fight against terrorism. As a part of this conspiracy, thousands of innocent Muslim boys are victimized in the name of terrorism. One of the ways to address this issue is to play a responsible role in safeguarding safety, security and law and order of the society at large and Muslim community in particular.

For Muslims, being religious is definitely not a mere change in their attire and looks or following certain rituals. The Prophetic example of being religious opens an array of responsibities in front of us. Caring for these 9 tasks is a part of our religious obligations and heeding to this may definitely make a difference in our society.n


ಸಾಮಾನ್ಯ ಶಾಲೆಗಳಲ್ಲಿ ಸಮಾನ ಶಿಕ್ಷಣದ ಜ್ಞಾನ ಯಜ್ಞ

ಯು.ಆರ್. ಅನಂತಮೂರ್ತಿ


ಕೇಂದ್ರೀಯ ವಿಶ್ವವಿದ್ಯಾಲಯ, ಕರ್ನಾಟಕ

ಕೊಲ್ಲಾಪುರದ ರಾಜ ಶೂದ್ರ ಸಮುದಾಯದ ಏಳಿಗೆಗಾಗಿ ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯ ಪೂರ್ವ ಕಾಲದಲ್ಲಿ ಹೋರಾಡಿದವನು. ಇವನ ಬಗ್ಗೆ ಒಂದು ವೃತ್ತಾಂತವಿದೆ. ಅವನು ಶಿವಾಜಿ ವಂಶದವನು. ಶಿವಾಜಿ ಕ್ಷತ್ರಿಯನಾಗಿ ಸಿಂಹಾಸನ ಏರಿದವನು. ಕಾಶಿಯ ಬ್ರಾಹ್ಮಣರು ಅವನಿಗೆ ಕ್ಷತ್ರಿಯ ಪಟ್ಟಕೊಡಲು ಅವನಿಗೊಂದು ವಂಶಾವಳಿ ನಿರ್ಮಿಸಲು ಮುಂದಾದರು. ಮಹಾರಾಷ್ಟ್ರದ ಬ್ರಾಹ್ಮಣರು ಒಲ್ಲೆಯೆಂದಾಗ ಆದದ್ದು ಇದು.

ಕೊಲ್ಲಾಪುರದ ರಾಜನ ಸ್ಥಳೀಯ ಪುರೋಹಿತರು ಮಂತ್ರಯುಕ್ತವಾಗಿ ಅವನ ಸ್ನಾನ ಸಿಂಹಾಸನಾರೋಹಣ ಇತ್ಯಾದಿಗಳಲ್ಲಿ ನೆರವಾಗಬೇಕು. ಯಾಕೆಂದರೆ ಕ್ಷತ್ರಿಯನಾಗಿ ಅವನು ದ್ವಿಜ. ಆದರೆ ಅವನ ಪುರೋಹಿತರು ಗುಪ್ತವಾಗಿ ಇದನ್ನು ಒಪ್ಪಿಕೊಳ್ಳದೆ ಅವನಿಗೆ ಸಂಸ್ಕೃತ ಶ್ಲೋಕಗಳನ್ನು ಬಳಸಿ ರಿಚುಯಲ್‌ಗಳನ್ನು ನಡೆಸುತ್ತಿದ್ದರು. ಇದು ಗೊತ್ತಾಗಿ ರಾಜ ಕ್ರುದ್ಧನಾದ. ಉದಾರವಾದಿಯಾದ ಇನ್ನೊಬ್ಬ ಪುರೋಹಿತನನ್ನು ಪಡೆದು ಮಂತ್ರ ಸ್ನಾನ ಮಾಡಿಸಿಕೊಳ್ಳತೊಡಗಿದ.

ಈ ಬಗ್ಗೆ ಮಹಾರಾಷ್ಟ್ರದಲ್ಲೊಂದು ದೊಡ್ಡ ವಾಗ್ಯುದ್ಧವೇ ನಡೆಯಿತಂತೆ. ಈ ಸಮರದಲ್ಲಿ ಲೋಕಮಾನ್ಯ ತಿಲಕರೂ ರಾಜನ ಪರವಾಗಿ ಮಾತಾಡದೆ ಸುಮ್ಮನಿದ್ದರೆಂದು ಹೇಳುವವರಿದ್ದಾರೆ. ಯಾಕೆಂದರೆ ಆ ದಿನಗಳಲ್ಲಿ ಬ್ರಿಟಿಷರ ವಿರುದ್ಧವಾಗಿ ಮೇಲಿನ ಜಾತಿಗಳಿದ್ದವು. ಆದರೆ ಮಹಾತ್ಮ ಫುಲೆಯಂತಹ ಶೂದ್ರ ನಾಯಕರು ಸಮಾಜ ಸುಧಾರಣೆ ಮೊದಲು ಆನಂತರ ಬ್ರಿಟಿಷರಿಂದ ಬಿಡುಗಡೆ ಎನ್ನುತ್ತಿದ್ದರು. (ದಕ್ಷಿಣ ಭಾರತದಲ್ಲಿ ಇವರು ಜಸ್ಟೀಸ್ ಪಾರ್ಟಿಯೆಂದು ತಮ್ಮನ್ನು ಕರೆದುಕೊಂಡರು) ಸಹಜವಾಗಿಯೇ ಲೋಕಮಾನ್ಯರು ಈ ವ್ಯಾಜ್ಯದಲ್ಲಿ ತಲೆ ಹಾಕಲಿಲ್ಲ. ಬಿಡುಗಡೆ ಮತ್ತು ಸಮಾಜ ಸುಧಾರಣೆ- ಎರಡೂ ಒ್ಟೊಟ್ಟಾಗಿ ಆಗಬೇಕೆಂದು ಆಗ್ರಹಿಸಿದ್ದು ಗಾಂಧಿ ಮಾತ್ರ.

ಈ ಘಟನೆಯನ್ನು ನೆನಪು ಮಾಡಲು ಕಾರಣವೇನೆಂದರೆ ಹಿಂದೂ ಸಮಾಜದಲ್ಲಿ ಹಲವು ಮೇಲು ಕೀಳಿನ ಭೇದಗಳನ್ನು ಸೃಷ್ಟಿಸಲು ಏನಾದರೊಂದು ಉಪಾಯ ಮಾಡುತ್ತಲೇ ಇರುತ್ತೇವೆ. ಈ ಉಪಾಯ ಎಲ್ಲರಿಗೂ ಒಪ್ಪಿತವಾಗಲು ಮೇಲಿರುವವ ರಿಗೆ ಅನುಕೂಲದ ಜೊತೆ ಅನಾನುಕೂಲ ಗಳೂ, ಕೆಳಗಿನವರಿಗೆ ಅನಾನುಕೂಲಗಳ ಜೊತೆ ಕೆಲವು ಅನುಕೂಲಗಳೂ ಇರುವಂತೆ ನೋಡಿಕೊಳ್ಳುತ್ತೇವೆ. ಆಹಾರದ ನಿಯಮ ಗಳಲ್ಲೂ ವ್ರತಾಚರಣೆಗಳಲ್ಲೂ ಇದನ್ನು ಹಿಂದಿನ ಆಚಾರದಲ್ಲಿ ಬದುಕುವವರ ನಡುವೆ ಕಾಣಬಹುದು. ಮಂತ್ರ ಕೆಲವರಿಗೆ, ನೀತಿ ಶ್ಲೋಕಗಳು ಹಲವರಿಗೆ; ವೇದ ಕೆಲವರಿಗೆ, ಪುರಾಣ ಹಲವರಿಗೆ; ಹಾಗೆಯೇ ವಿಗ್ರಹಮಾಡುವ ತಂತ್ರ ಹಲವರಿಗೆ; ಆದರೆ ಈ ವಿಗ್ರಹದಲ್ಲಿ ದೈವತ್ವ ತುಂಬುವ ಮಂತ್ರದ ಅಧಿಕಾರ ಕೆಲವರಿಗೆ- ಹೀಗೆ ನಮ್ಮ ಸಂಪ್ರದಾಯಬದ್ಧ ಸಮಾಜ ನಡೆದು ಬಂತು. (ಶ್ರೇಣೀಕರಣ ಹಿಂದೂ ಸಮಾಜದ ಮೂಲಗುಣ ಎಂದು ಸಮಾಜಶಾಸ್ತ್ರಜ್ಞರ ತಿಳುವಳಿಕೆ)

ಹೀಗೆ ಜಾತಿಮೂಲವಾಗಿ ಅಸಮಾನತೆಯನ್ನೂ, ಅಸಮಾನತೆಯಂತೆ ಕಾಣದ ವಿಸಮಾನತೆಯನ್ನೂ ಸೃಷ್ಟಿಸುವುದು ಇಂದಿನ ಕಾಲದಲ್ಲಿ ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲವೆಂದು ತೋರಿದ್ದೇ ಬೇರೊಂದು ಉಪಾಯವನ್ನು ಆಳುವ ವರ್ಗ ಸೃಷ್ಟಿಸಿದೆ.

ಮಂತ್ರಾಧಿಕಾರಕ್ಕಿಂತಲೂ ಹೆಚ್ಚು ಪರಿಣಾಮಕಾರಿಯಾದ ಇದು ಯಾವು ದೆಂದರೆ, ಇಂಗ್ಲಿಷ್ ಜ್ಞಾನ. ಕೆಲವರಿಗೆ ಮಾತ್ರ ಇಂಗ್ಲಿಷ್ ಕಲಿಸುವ ಖಾಸಗಿ ಶಾಲೆಗಳು, ಹಲವರಿಗೆ ಏನನ್ನೂ ಸರಿಯಾಗಿ ಕಲಿಸದ ಸರ್ಕಾರೀ ಶಾಲೆಗಳು ಈ ಕಾಲದ ಭೇದ ನಿರ್ಮಿಸುವ ಉಪಾಯವಾಗಿದೆ.

ನಮ್ಮ ರಾಜ್ಯಾಂಗದ ಉದ್ದೇಶ ಸಫಲವಾಗಬೇಕಾದರೆ ಈ ಬಗೆಯ ಭೇದ ನಿರ್ಮಿಸುವ ಶಾಲೆಗಳಲ್ಲಿ ಕಲಿತವರ ನಡುವಿನ ಏರು-ತಗ್ಗುಗಳನ್ನು ಕಡಿಮೆ ಮಾಡಬೇಕೆನ್ನಲು ಈಗ ಇರುವ ಏಕೈಕ ಮಾರ್ಗ ಮೀಸಲಾತಿ. ಅದೊಂದು ಸದಾ ತೇಪೆ ಹಾಕುವ ಕೆಲಸ. ಈ ಮೀಸಲಾತಿಯ ಅಗತ್ಯ ಸತತವಾಗಿ ಇರಬಾರದೆಂದು ನಾವು ಬಯಸುವುದಾದರೆ ಇನ್ನೊಂದು ಮಾರ್ಗವಿದೆ. ಅದೆಂದರೆ, ಸಣ್ಣಮಕ್ಕಳ ಶಾಲೆಗಳಲ್ಲಿ ಯಾವ ಭೇದವೂ ಇಲ್ಲದಂತೆ ನೋಡಿಕೊಳ್ಳುವುದು; ಎಲ್ಲ ಮಕ್ಕಳೂ ಸಮಾನ ಎಂದು ತಿಳಿದು ಎಲ್ಲ ಮಕ್ಕಳೂ ಕೊನೆಯ ಪಕ್ಷ ಹತ್ತನೇ ತರಗತಿಯವರೆಗೆ ಒಂದೇ ಗುಣ ಮಟ್ಟದ- ಸಾಧ್ಯವಾದಷ್ಟು ಉತ್ತಮವಾದ ಗುಣಮಟ್ಟದ- ಶಾಲೆಗಳಲ್ಲಿ ಒಟ್ಟಾಗಿ ಕಲಿಯುವಂತೆ ನೋಡಿ ಕೊಳ್ಳುವುದು. ಪ್ರತಿಯೊಂದು ಮಗುವೂ ವಿಶಿಷ್ಟವೆಂದು ತಿಳಿದು ಅದರ ಅಗತ್ಯವನ್ನು ಪೂರೈಸುವ ಶಾಲೆಗಳು ಇವಾಗಿರಬೇಕು. ಈ ಶಾಲೆಗಳನ್ನು ಇಂಗ್ಲಿಷ್‌ನಲ್ಲಿ ‘ಕಾಮನ್ ಸ್ಕೂಲ್’ ಎನ್ನುತ್ತಾರೆ.

ಇದನ್ನು ಸಾಧಿಸಲು ನಮ್ಮ ಕಾನೂನುಗಳಲ್ಲಿ ಅಗತ್ಯವಾದ ಬದಲಾವಣೆ ಗಳಾಗಬೇಕು. ಮಕ್ಕಳು ಎಲ್ಲಿ ವಾಸಿಸು ತ್ತಾರೋ ಆ ವಾಸಕ್ಕೆ ಹತ್ತಿರವಾದ ಶಾಲೆಗೆ ಆ ಮಗು ಹೋಗಬೇಕು. ಹತ್ತಿರವಿರುವ ಶಾಲೆ ಖಾಸಗಿಯಾದರೆ ಅಂತಹ ಶಾಲೆ ತಮ್ಮ ನೆರೆಹೊರೆಯ ಮಕ್ಕಳಿಗೆ ಕಡ್ಡಾಯ ವಾಗಿ ಶಿಕ್ಷಣಕೊಡಬೇಕು. ಈ ಮಕ್ಕಳ ಶಿಕ್ಷಣಕ್ಕೆ ನ್ಯಾಯವಾಗಿ ಆಗುವ ಖರ್ಚನ್ನು ಸರ್ಕಾರ ಭರಿಸಬೇಕು. ನೆರೆಹೊರೆಯಲ್ಲಿ ಇರುವ ಶಾಲೆ ಸರ್ಕಾರಿ ಶಾಲೆಯಾದರೆ ಉತ್ತಮರ ಮಕ್ಕಳೂ ಈ ಶಾಲೆಗಳಿಗೆ ಹೋಗಬೇಕು. ಎಲ್ಲ ಶಾಲೆಗಳಲ್ಲೂ ತಾಯಿ ತಂದೆ ಆದ್ಯಾಪಕರ ಕಮಿಟಿಗಳಿರಬೇಕು. ನಮ್ಮ ಮಧ್ಯಮ ವರ್ಗದ ಮಕ್ಕಳು ಸರ್ಕಾರಿ ಶಾಲೆಗಳಿಗೆ ಹೋಗಬೇಕಾದ್ದು ಕಡ್ಡಾಯ ವಾದರೆ ಆಗ ನಾವು ಶಾಲೆಯ ಗುಣಮಟ್ಟದ ಬಗ್ಗೆ ಆಸಕ್ತರಾಗಿರುತ್ತೇವೆ.

ನನ್ನ ಬಾಲ್ಯದ ಅನುಭವವನ್ನೇ ಹೇಳುವುದಾದರೆ. ಸರ್ಕಾರಿ ಶಾಲೆಗಳಲ್ಲಿ ಇರುವ ಅಧ್ಯಾಪಕರು ಹೆಚ್ಚು ಶಿಕ್ಷಿತರು. ಈಗಲೂ ಇದು ನಿಜ. ಹೆಚ್ಚು ಸಂಬಳವಿರುವುದೂ ಸರ್ಕಾರಿ ಶಿಕ್ಷಕರಿಗೆ. ಇವರಿಗೆ ಸತತವಾಗಿ ನಡೆಯುವ ವಿಶೇಷ ತರಬೇತಿಯ ಸೌಲಭ್ಯವೂ ಇದೆ.

ಇಂಗ್ಲಿಷಿಗಾಗಿ – ಯಾಕೆಂದರೆ ಭೇದಗಳನ್ನು ಸೃಷ್ಟಿಸುವ ಈ ಕಾಲದ ದೊಡ್ಡ ಸಾಧನವೇ ಇಂಗ್ಲಿಷ್-ಮಧ್ಯಮ ವರ್ಗದವರು ಅನುದಾನವಿಲ್ಲದೆ ನಡೆಯುವ ಖಾಸಗಿ ಶಾಲೆಗಳಿಗೆ ಮಕ್ಕಳನ್ನು ಕಳುಹಿಸು ತ್ತಾರೆ. ಈ ಶಾಲೆಗಳು ನಮ್ಮ ಕಾಲದಲ್ಲಿ ಹೋೆಲು ನಡೆಸುವುದಕ್ಕಿಂತ ಹೆಚ್ಚು ಹಣ ಗಳಿಕೆ ಮಾಡಬಲ್ಲ ಸಂಸ್ಥೆಗಳಾಗಿವೆ. ಈ ಶಾಲೆಗಳು ನೆರೆಹೊರೆಯ ಮಕ್ಕಳಿಗೆ ಶಿಕ್ಷಣ ಕೊಡಬೇಕು ಎಂದಾದರೆ ಅಗತ್ಯವಾದ ಧನಸಹಾಯವೂ ಸರ್ಕಾರದಿಂದ ಇವರಿಗೆ ಸಿಕ್ಕು ಅವರು ಮಾತಿನಲ್ಲಿ ಹೇಳುವ ಶಿಕ್ಷಣ ಕ್ಷೇತ್ರದ ಸೇವೋದ್ದೇಶ ನಿಜವೂ ಆಗುತ್ತದೆ. ಹಾಗೆಯೇ ಸರ್ಕಾರಿ ಶಾಲೆಗಳಿಗೆ ವಿದ್ಯಾವಂತ ಕುಟುಂಬದಿಂದ ಬಂದ ಮಕ್ಕಳ ತಾಯಿ-ತಂದೆಯರ ಆಸಕ್ತಿಯೂ ಒತ್ತಾಸೆಯೂ ಲಭಿಸಿದಂತಾಗುತ್ತದೆ.


ನಾವು ಭಾರತದಲ್ಲಿ ಹೊಸಬಗೆಯ ಜಾತಿ ವ್ಯವಸ್ಥೆಯನ್ನು ಮುಂದುವರಿಸಿ ಕೊಂಡು ಹೋಗಲು ಅಗತ್ಯವಿರುವ ಹಾದಿ ಯನ್ನು ಈಗ ಕಂಡುಕೊಂಡಿದ್ದೇವೆ. ಅದೂ ಪಾಶ್ಚಾತ್ಯ ಅನುಕರಣೆಯ ಆಧುನಿಕತೆಗಾಗಿ. ಇಲ್ಲಿ ಸಲ್ಲುವವರು ಅಲ್ಲಿಯೂ ಸಲ್ಲುವ ರಯ್ಯ ಎಂದು ಬಸವಣ್ಣ ನುಡಿದರೆ ನಾವೀಗ ನಿಗಾವಹಿಸುವುದು ಅಲ್ಲಿ ಸಲ್ಲುವುದಕ್ಕಾಗಿ ಇಲ್ಲಿ ಸಲ್ಲದಂತೆ ಮಕ್ಕಳನ್ನು ಬೆಳೆಸುವುದು.

ಉದಾಹರಣೆಗೆ, ಬೆಂಗಳೂರಿನಲ್ಲಿ ವಿಶೇಷ ಶಾಲೆಗಳಿವೆ. ಇವು ಶ್ರೀಮಂತರಿಗೆ ಮತ್ತು ಮೇಲ್ಮಧ್ಯಮ ವರ್ಗಗಳಿಗೆ ಮಾತ್ರ ಕೈಗೆ ಎಟುಕುವಂಥವು. ಇಲ್ಲಿರುವುದು ಇಂಗ್ಲಿಷ್ ಮಾಧ್ಯಮದ ಶಿಕ್ಷಣ. ಇಲ್ಲಿ ಕಲಿಯುವ ಒಂದು ಮಗುವಿಗೆ ವರ್ಷಕ್ಕೆ ಸುಮಾರು ಒಂದು ಲಕ್ಷ ರೂಪಾಯಿಗಳಷ್ಟು ಶುಲ್ಕ ಕೊಡಬೇಕಂತೆ. ಸರಕಾರೀ ಶಾಲೆಗಳು ಉಚಿತ ಶಿಕ್ಷಣ ಕೊಡುತ್ತವೆ. ಆದರೆ ಅಲ್ಲಿ ಕನ್ನಡ ಮಾಧ್ಯಮದಲ್ಲಿ ಬೋಧಿಸುತ್ತಾರೆ. ಎಲ್ಲರ ಆಸೆ ಅಂದರೆ- ಅತ್ಯಂತ ಬಡವರ ಆಸೆ ಕೂಡಾ – ಇಂಗ್ಲಿಷ್ ಮಾಧ್ಯಮ ಶಾಲೆಗಳಿಗೆ ಮಕ್ಕಳನ್ನು ಕಳುಹಿಸುವುದು. ಏಕೆಂದರೆ ನಮ್ಮ ಆರ್ಥಿಕ ಕಲ್ಯಾಣ ಇಂಗ್ಲಿಷ್ ಭಾಷೆಯ ಮೇಲೆ ನಿಂತಿದೆ. ಈ ಇಂಗ್ಲಿಷ್ ಅಮೆರಿಕಕ್ಕೆ ಹತ್ತಿರವಾಗಲು ನಾವು ಬಯಸುವ ಸಾಧನ. ಹಿಂದೆ ಸಂಸ್ಕೃತ ದಲ್ಲಿದ್ದ ಮಂತ್ರ ಯಾರೂ ಕಾಣದ ದೇವರಿಗೆ ಹತ್ತಿರದವನೆಂದು ಉಬ್ಬಿ ಮೆರೆಯುವ ಸಾಧನವಾಗಿದ್ದರೆ, ಇದು ಅಮೆರಿಕಾ ಎನ್ನುವ ಸಾಕ್ಷಾತ್ ದೇವರಿಗೆ ಹತ್ತಿರವಾಗುವ ಸಾಧನ.


ಸಾಮಾನ್ಯ ಶಾಲೆಗಳಲ್ಲಿ ಸಮಾನ ಶಿಕ್ಷಣ ಪಡೆಯುವುದು ನಾವು ಕಲಿಯುತ್ತಿದ್ದ ದಿನಗಳಲ್ಲಿ ಬಹಳ ಸಹಜವಾಗಿತ್ತು. ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯಪೂರ್ವ ಕಾಲದ ಭಾರತದಲ್ಲಿ ನಾನೊಂದು ಸಾಮಾನ್ಯ ಶಾಲೆಯಲ್ಲಿ ಕಲಿತೆ. ನಮ್ಮದು ಸಂಪ್ರದಾಯಸ್ಥ ಬ್ರಾಹ್ಮಣ ಕುಟುಂಬ. ನಾನು ಶಾಲೆಗೆ ಹೋಗಿ ಅಲ್ಲಿ ಇತರ ಎಲ್ಲಾ ಜಾತಿಗಳ ಮಕ್ಕಳ ಜತೆ ಕುಳಿತು ಕೊಳ್ಳಬೇಕಿತ್ತು. ಶಾಲೆಗೆ ಹೋಗುವಾಗ ನಾನೊಂದು ಅಂಗಿ ಹಾಕಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದೆ. ಮನೆಗೆ ಬಂದಾಗ ಹೊರಗಿನ ಗೋಡೆಯ ಮೇಲಿದ್ದ ಮೊಳೆಗೆ ಅದನ್ನು ನೇತು ಹಾಕಿ ಅಂಗ ವಸ್ತ್ರ ಹೊದ್ದುಕೊಂಡು ಮನೆಯೊಳಕ್ಕೆ ಹೋಗುತ್ತಿದ್ದುದು. ನಾನು ಬರೆಹಗಾರ ನಾದದ್ದು ಅಂಗಿಯಿಂದಲೇ ಹೊರತು ಅಂಗವಸ್ತ್ರದಿಂದಲ್ಲ. ನಾನು ಧರಿಸಿದ ಅಂಗಿಯಿಂದಾಗಿ ಶಾಲೆಯಲ್ಲಿ ನನಗೆ ಬೇರೆ ಬೇರೆ ಜಾತಿಯ ಗೆಳೆಯರ ಜೊತೆ ಬೆರೆಯಲು ಸಾಧ್ಯವಾಯಿತು.

ನಾವು ಹೇಳುವ ಭಾರತೀಯ ಸಂಸ್ಕೃತಿ ಎಂಬುದು ಭಾರತದ ಶ್ರೀಮಂತ ವರ್ಗದಲ್ಲಿ ಮಾತ್ರ ಸಿಗುವ ವಿಶೇಷವಲ್ಲ. ಸಂಸ್ಕೃತಿಯ ನಿಜವಾದ ವಾರಸುದಾರರು ಅನಕ್ಷರಸ್ಥರೂ ಹೌದು. ಅವರಿಗೆ ಓದುವುದು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲದೆ ಇರಬಹುದು. ಆದರೆ ಬಹಳ ಶ್ರೀಮಂತವಾದ ರಂಗ ಪರಂಪರೆ, ಚಿಂತನಾ ಪರಂಪರೆಗಳು ಅವರಲ್ಲಿವೆ. ನಮ್ಮ ಕುಶಲಕರ್ಮಿಗಳೂ ಇವರೇ. ಅಂದರೆ ಬಹುಪಾಲು ತಂತ್ರಜ್ಞಾನಿಗಳೂ ಇವರೇ. ಮಧ್ಯಮವರ್ಗದ ಮಕ್ಕಳು ಉದಾರೀಕೃತ ಅರ್ಥವ್ಯವಸ್ಥೆಯ ಈ ದಿನಗಳಲ್ಲಿ ಈ ಕೆಳವರ್ಗದ ಕಷ್ಟ ಸಹಿಷ್ಣು ಕುಟುಂಬಗಳಿಂದ ಬೆಳೆದು ಬಂದ ಮಕ್ಕಳ ಜತೆಗಿನ ಆರೋಗ್ಯಕಾರಿಯಾದ ವಿದ್ಯಾರ್ಜನೆಯ ಸಹಯೋಗದಿಂದ ವಂಚಿತರಾಗಿ ಬಡವಾಗು ತ್ತಿದ್ದಾರೆ. ಎಲ್ಲ ಕಷ್ಟಗಳನ್ನೂ ಸಹಿಸಿಕೊಂಡು ಜೀವನ ಸಂತೋಷ ಕಳೆದುಕೊಳ್ಳದ ನಮ್ಮ ನಾಡಿನ ಬಡವರ ಉಲ್ಲಾಸವೇ ಸದಾ ಆತಂಕದಲ್ಲಿ, ಗಳಿಕೆಯ ಆತಂಕದಲ್ಲಿ, ಬಾಳುವ ಸಿಟಿಯ ಮಧ್ಯಮವರ್ಗಕ್ಕೆ ಬಾಲ್ಯದಲ್ಲೂ ಲಭಿಸದಂತಾಗಿರುವುದು ದುರಂತ.

ನಮ್ಮ ಕಾಲದಲ್ಲಿ ಜ್ಞಾನದ ಬಾಗಿಲಾಗಿ ವರವಾಗಿದ್ದ ಇಂಗ್ಲಿಷ್ ಭಾಷೆ ಈಗ ಒಂದು ಶಾಪವೇ ಆಗಿದೆ. ಹನ್ನೆರಡನೇ ತರಗತಿ ಮುಗಿಯುತ್ತಿದ್ದಂತೆ ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿ ಗಳಿಗೆ ಇಂಗ್ಲಿಷ್ ಮಾತನಾಡಲು ಬಂದರೆ ಅವರಿಗೊಂದು ಕಾಲ್ ಸೆಂಟರ್ ಕೆಲಸ ಸಿಗುತ್ತದೆ. ಭಾರತದ ಇಡೀ ರಾತ್ರಿ ಅಮೆರಿಕನ್ನರ ಹಗಲಿಗಾಗಿ ವ್ಯಯವಾಗುವ ಉದ್ದಿಮೆ ಇದು.

ಇದಕ್ಕಾಗಿ ಏನೂ ಮಾಡಬೇಕಿಲ್ಲ. ಪದ್ಮನಾಭ ಎಂಬ ಹೆಸರನ್ನು ಸುಲಭವಾದ ಇಂಗ್ಲಿಷ್ ಹೆಸರಿಗೆ ಬದಲಾಯಿಸಿಕೊಳ್ಳ ಬೇಕು. ಧ್ವನಿಯನ್ನು ಬದಲಾಯಿಸಿ ಕೊಳ್ಳಬೇಕು. ಅಮೆರಿಕನ್ ಆಕ್ಸೆಂಟ್ ಕಲಿಯಬೇಕು. ನಮ್ಮ ಭಾಷೆಗಳ ವಾಸನೆ ಕೂಡ ಬಾರದಂತೆ ಮಾತಿನ ಎಚ್ಚರಿಕೆ ಬೇಕು.

ವಸಾಹತು ಶಾಹಿಯ ದಿನಗಳಲ್ಲಿ ನಾವು ಕಾಫಿ ತೋಟಗಳಿಗೆ ಕೆಲಸಕ್ಕೆ ಹೋಗು ತ್ತಿದ್ದೆವು. ಆಗ ನಾವು ಬಿಸಿಲಿನಲ್ಲಿ ಕೆಲಸ ಮಾಡಿ ಆರೋಗ್ಯವಾಗಿದ್ದೆವು. ಈಗ ನಾವು ಆರೋಗ್ಯವಂತ ಮಕ್ಕಳನ್ನೂ ಹುಟ್ಟಿಸ ಲಾರದ ಸತತ ಆತಂಕದ ಯಾವ ಖುಷಿಯೂ ಇಲ್ಲದ ಕೌಟುಂಬಿಕ ಜೀವನ ನಡೆಸುತ್ತಿದ್ದೇವೆ.

ಇದನ್ನು ನಾವು ಅಭಿವೃದ್ಧಿ ಎಂದು ಕರೆಯುತ್ತಿದ್ದೇವೆ. ಐಟಿ ಜನರು ನಮ್ಮ ಕರ್ನಾಟಕ ಸರಕಾರಕ್ಕೆ ಬೆದರಿಕೆ ಹಾಕಿ ರಸ್ತೆಗಳನ್ನು ಸರಿಪಡಿಸಲು ಹೇಳುತ್ತಿದ್ದಾರೆ. ಅವರಿಗೆ ವೇಗವಾಗಿ ಕಾರುಗಳು ಸಂಚರಿಸು ವಂಥ ರಸ್ತೆಗಳು ಬೇಕು. ಇಂಥ ರಸ್ತೆಗಳನ್ನು ಹೈದರಾಬಾದಿನಲ್ಲಿ ನೋಡಿದ್ದೇನೆ. ಚಂದ್ರಬಾಬು ನಾಯ್ಡು ಈ ರಸ್ತೆಗಳನ್ನು ನಿರ್ಮಿಸಿದ್ದಾರೆ. ಇಂಥದ್ದೊಂದು ರಸ್ತೆಯನ್ನು ದಾಟಲು ಗಂೆಗಟ್ಟಳೆ ಕಾಯುತ್ತಿರುವ ವೃದ್ಧರನ್ನೂ ನೋಡಿದ್ದೇನೆ. ನಾವು ಎರಡು ಭಾರತ ಸೃಷ್ಟಿಸಿದ್ದೇವೆ. ಸಾಮಾನ್ಯರಿಗೆ ಆ ಬದಿಗೆ ದಾಟಲು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ.


ಸಮಾನ ಶಾಲೆಗಳನ್ನು ಮಾಡಿ. ಹತ್ತನೇ ತರಗತಿ ತನಕ ಎಲ್ಲ ಮಕ್ಕಳೂ ಒಟ್ಟಾಗಿ ಬೆಳೆಯಲಿ; ಒಟ್ಟಾಗಿ ಕಲಿಯಲಿ. ಇಂಗ್ಲಿಷ್ ಅಗತ್ಯವೋ? ಹಾಗಾದರೆ ಎಲ್ಲ ಮಕ್ಕಳಿಗೂ ಇಂಗ್ಲಿಷ್ ಕೊಡಿ. ಆದರೆ ವಿಷಯಗಳನ್ನು ಕಲಿಯುವ ಮಾಧ್ಯಮ ನಮ್ಮ ದೇಶದ ಬೀದಿ ಭಾಷೆಯಾದ ಕನ್ನಡವೇ ಆಗಿರಬೇಕು.

ಜೀವನದ ನಿತ್ಯಾನುಭವದ ಸದ್ಯದಲ್ಲೇ ಎಲ್ಲ ಜ್ಞಾನವೂ ಲಭಿಸಿ ಗಟ್ಟಿಯಾಗಲಿ.

ಇಂಗ್ಲಿಷ್ ಮಾಧ್ಯಮದ ಶಾಲೆ ಗಳನ್ನು ಸದ್ಯ ಮುಚ್ಚಲು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ ವೆನ್ನುವುದಾದರೆ ಈ ಶಾಲೆಗಳಲ್ಲಿ ಕಲಿಯುವ ಮಕ್ಕಳು ಅವರ ಸಮಾಜ ವಿಜ್ಞಾನ, ಆರೋಗ್ಯಶಾಸ್ತ್ರ, ಭೂಗೋಳ ಚರಿತ್ರೆ ಇತ್ಯಾದಿ ಮಾನವಿಕ ವಿಷಯಗಳನ್ನು ಕನ್ನಡದಲ್ಲೇ, ಅಂದರೆ ಜೀವನಾನುಭವದ ಭಾಷೆಯಾದ, ಬೀದಿ ಭಾಷೆಯಾದ ಕನ್ನಡದಲ್ಲೇ ಕಲಿಯಬೇಕೆನ್ನುವ ನಿಯಮ ವಿರಲಿ. ಅವರಿಗೆ ತನ್ನಡವನ್ನು ಒಂದು ಭಾಷೆಯಾಗಿ ಮಾತ್ರ ಕಲಿಸಿದರೆ ಕೇವಲ ಕಾಟಾಚಾರಕ್ಕೆ ಕಲಿಯುತ್ತಾರೆ-ಅಷ್ಟೆ.

ಹತ್ತನೇ ಇಯತ್ತೆಯತನಕ ಒಟ್ಟಾಗಿ ಬೆಳೆದು ಕಲಿಯುವ ಮಕ್ಕಳು ಅನಂತರ ತಮ್ಮ ವಿಶೇಷ ಅಗತ್ಯದ ಶಿಕ್ಷಣವನ್ನು ಪಡೆಯಲಿ. ಅಪಾರ ಜನಕೋಟಿಯಿಂದ ಆಗ ನಾವು ‘ಮೆರಿಟ್’ ಅನ್ನು ಸೃಷ್ಟಿಸುವ ಯಜ್ಞವನ್ನು ಮಾಡಿರುತ್ತೇವೆ. ಆಗ ಬಹು ಬಗೆಯ ಮೆರಿಟ್ ಸೃಷ್ಟಿಯಾಗಿರುತ್ತದೆ. ಭಾರತ ಬಹುರೂಪಿಯಾದ ನಾಗರಿಕತೆ ಯಾಗಿರುತ್ತದೆ. ಮೀಸಲಾತಿ ಅಗತ್ಯ ವೆನ್ನುತ್ತಲೇ ಅದರ ಜತೆಯಲ್ಲಿ ಈ ಬಗೆಯ ಬಹುರೂಪಿಯಾದ ಸಮೃದ್ಧವಾದ ನಾಗರಿಕತೆಯನ್ನು ಸೃಷ್ಟಿಸುವ ಜ್ಞಾನಯಜ್ಞ ವನ್ನು ಸಮಾನ ಶಾಲೆಗಳಲ್ಲಿ ನಡೆಸ ಬೇಕೆಂದು ನಾವೆಲ್ಲರೂ ಒತ್ತಾಯಿಸಬೇಕು.






113Exclusionary Trends in Muslim Education

While educational levels are slowly increasing among the Muslims, continued practice of educating Muslim boys and girls in exclusive Muslim institutions deprives them of an opportunity to learn from multi-cultural traditions and diverse intellectual exchanges as evident in coastal districts of Karnataka.

Thufail Muhammad

(Author is a journalist currently working in U.A.E)

Understanding the concept of ‘ilm’ or knowledge, or the lack of it, has played a key role in shaping the destiny of Muslims over the last 15 centuries. As long as Muslims followed the concept in its true spirit, they made phenomenal contributions to such diverse fields as medicine, astronomy, chemistry, physics, philosophy and theology. But the moment ‘ilm’ was segregated into the secular and the religious – in violation of the Islamic concept of knowledge – the downfall of Muslims began, and today, unfortunately they find themselves in the vortex of ignorance, deprivation, backwardness and anarchy.

Sadly the penchant for segregation and failure to develop a holistic approach towards education as enjoined by Islam has given rise to a ghetto mentality among Muslims. Although Muslims in India are slowly realizing the importance of education after decades of slumber, certain archaic and patriarchal approaches continue to weigh them down. One such misplaced notion is the undue emphasis being given to start ‘exclusive’ educational institutions.

Local scene

The literacy rate among Muslims in Dakshina Kannada and Udupi is one of the very best in the whole of India. But, the Muslims in the coastal districts are yet to build institutions that can match the standards of the institutions set up by Christian missionaries or other linguistic minorities in the region. When you dig into the reasons for Muslims not being able to make it big, one factor that stares you in the face is the undue thrust on segregation.

There is no denying the fact that Muslims under Article 29 and 30 of the Constitution enjoy certain cultural and educational rights as linguistic and religious minorities. But our understanding of the provisions of these articles are so skewed that we have fallen into the trap of ‘our identity is in danger’ bogey raised by certain vested interests while other linguistic and religious minorities – alsobeneficiaries of Article 29 and 30 – have gone miles ahead.

While Christians have made convents synonymous with learning and knowledge, Muslims today find themselves struggling to explain the idea of madrasas, which once upon a time gave birth to scientists and scholars such as Al-Razi, Ibn Sina and Al-Khavarizmi.


In coastal Karnataka the trend of setting up ‘secular’ educational institutions started in early 20th century. The aim was to improve the educational level among Muslim children, who until then had access only to madrasa. Over the last couple of decades, thanks to more rigorous efforts, a number of such institutions have come up. Thrust has also been given to starting schools and colleges exclusively targeted at Muslim girls, who, it is claimed, would otherwise have discontinued education at the post-primary and secondary levels. The reasons for them to drop out can be summarized as follows: 1. Patriarchal mindset — what is the point in educating girls when they are not going to work and earn. Marrying off girls remained the top priority of every parent. 2. Wrong or misplaced notion of pardah. How can girls and boys study on the same campus? 3. Fear of losing ‘Islamic identity’. How can our girls (in some instances boys also) study in a ‘non-Muslim’ school without compromising on their religious identity. Will they excuse us from folding hands during the daily prayer? Will they let us go and attend Jumma prayer, daily prayers, observe fast during Ramadan etc. 4. The identity factor is more pronounced in the case of girls. Will they let us wear pardah/burka, will the uniform comply with the Islamic norm? 5. There are also ideologically inclined institutions which consider that the present education system ruined young minds by inculcating western values and taking them away from ‘Islamic tahzeeb’.

Today our district has nearly a 100 Muslim-run schools and colleges imparting education from primary to degree level. There are also a few medical, engineering colleges run by Muslims, which shed the Muslim tag after securing the licences. In fact they have now outgrown the faith-exclusive character and become more ‘competitive’ and capitalistic with rich and elite from all religious backgrounds sharing the campus.

But, a number of high schools, PU and degree colleges have either deliberately or by default retained their ‘Muslim-alone’ character. Although these schools/colleges do not technically bar the entry of non-Muslim students, they do not encourage it either. In fact some of these institutions have seen a drastic fall in non-Muslim enrollments over the years. Girls’ schools and colleges run by Muslim management have positioned themselves as institutions that will help its wards retain their Islamic identity and modesty. This USP has struck a chord with the middle class Muslim parents who want their girls to be educated in a ‘safe environment’ and thereby brighten their prospects of grabbing ‘good alliances’. Generally they are not bothered too much about the ‘ill effects’ of sending their sons to non-Muslim managed institutions or co-education schools or colleges.


The segregation, especially of Muslim girls, starts post-primary, when their curiosity and zest for learning things new is at its best. Overnight they are pulled out of multi-cultural schools and sent to a campuses where their classmates and schoolmates are from the same faith. They lose out on interacting with classmates from diverse religious and social backgrounds and miss out on the ‘actual learning’ that takes place while interacting, discussing, observing friends in a plural milieu. Sadly the Sameehas and the Fathimas are denied opportunities to understand the cultures and traditions of Saumyas and Stellas, and vice versa. Once these girls are in the faith-exclusive campus, they become a kind of captive learners and seldom get opportunities to pick up diverse cultures and traditions, which is the bedrock of India’s pluralistic heritage. Their understanding of life, religion, culture, and traditions are also curtailed significantly.

As Maulana Wahiduddin Khan, a renowned contemporary Islamic scholar, has rightly pointed out: “The notion of completely separate communal cultural identities has been used as a ploy to keep communities apart from each other and to reduce interaction between them.”

Academic excellence

The bar of excellence is also lowered because the campus is predominantly occupied by children of one religion. A good friend of mine, who is a Principal at a Muslim-managed high school and PU collges, which is nearly 75 year old, rues that the performance level has either fallen or remained static because of the fall in number of non-Muslim students over the years “The segregation unknowingly triggers communal and ghetto mindset which goes against the grain of India’s pluralism and democracy,” he had once said.

It is also sad that in their overzealousness to safeguard the identity, Muslim institutions often compromise on quality and tend to hire mediocre teaches and lecturers. There is a greater need to ensure that the people chosen to teach in these centres are chosen on the basis of their capabilities, rather than preference being given to Muslims. One should not lose sight of the fact that there are huge advantages of having a plural faculty.

Muslim organisations and educationists will do a great service to the community in particular and the nation in general by setting up institutions teaching disciplines other than those considered to be ‘prestigious’ (computers, medicine, engineering) There are a whole lot of other disciplines that are very necessary as far as Muslims are concerned: eg. Islamic Studies, Comparative Religions, Media, Social Work and so on. There are very few Muslim institutions (privately-run) doing this. The hard fact is that only a few Muslim students go in for these subjects.

Muslims do well to remember that they have an equal stake in the welfare of the country as their other religious counterparts. Unfortunately, Muslims seldom take interest in causes that has a bearing on the lives of people across the religious and cultural divides such as corruption, environment, bad roads, lack of sanitation, absence of public health system etc.

It is also equally important for Muslims to realize the importance of strengthening government schools, colleges and anganwadis because private endeavors have their limitations and are mostly confined to urban centres. There are about 65,000 government primary and secondary schools in Karnataka and they predominantly cater to the low and middle-income groups of the society, which is the overwhelming majority among Muslims. Therefore any policy changes in this sector directly affects the future of the Muslim community, but unfortunately Muslim leaders and social organisations take any worthwhile initiative to safeguard the quality and standard of these institutions. The community should to take a cue from the legendary efforts of Harekala Hajabba, who did not only show the world the values of altruism and selfless sacrifice, but the importance of working within the system and reaching the welfare benefits of the government to the people. It is high time that Muslims realized the fact that the future of the community hinges to a great deal on the fate of the 65,000 government schools and they have the largest stake than anyone else to stem the rot and make the system efficient.


The segregation also feeds the existing stereotypical image of Islam and Muslims as a regressive community. Opportunities to clear the misconceptions and prejudices are lost in the absence of co-education and mingling of students from diverse backgrounds. One should not forget the fact that the vast majority of non-Christian students who study in ‘convent’ schools and colleges unconsciously learn Catholicism and imbibe Christian values and when they are out of the campus they continue to be respectful of the Christian faith and people. If Muslim institutions take a cue from their Christian counterparts and throw open their institutions to people from across the religious and social barriers it would help in breaking the stereotypes about Muslims and Islam to a great extent.


  1. Opening the doors to non-Muslim students and if required going the extra mile to attract them to your campus. Excellence, professionalism and merit sometime help break this barrier.
  2. Muslim organisations/ philanthropists, who are genuinely concerned about the appalling status of Muslims, will do a huge favour to the community if they do not flaunt the ‘Muslim or Islam’ banner and instead focus on presenting a more robust educational model which can compete with the existing models.
  1. Today Alighar Muslim University and Jamia MIilia have been looked up to as centres of excellence because they follow the principles of pluralism and secularism.
  2. Those organisations and people driven by the concern of safeguarding the ‘Islamic identity’ should follow the examples of Christian missionaries and convert their campuses into living examples of Islam’s great tradition of peace, harmony and co-existence.


Let me begin with one question quite often asked : Can we construct what Is called “ Mangalore Model of develop ment “vis-a–vis the Muslims or minorities. This argument is being made on the ground that Muslims in coastal belt are far ahead of their counterparts of India. This is also derived on the basis of the position that the Mangalore/ coastal belt has gone up in the scale of Human Development Index. Coastal districts such as Udupi and Mangalore have topped the second (second in 1991 and 2001 it ranked third) and third position respectively in the Human Development Report.. The last Human Development Report of Udupi brought out in 2008 clearly demonstrate that, “, Udupi ranks 17th in total Gross Domestic Product (GDP) and 5th in per capita income in the state. The per capita income for the year 2005-06 at current prices works out to Rs.30167”. Incidentally, taking state average, Udupi ranked first in health as well as education .On the contrary, taking per capital income, Mangalore stood second followed by Udupi. Most important is the fact that these two districts have the highest literates. All these have become possible only when different communities must have contributed towards its overall development. Obviously, in that context Minorities cannot be neglected as they constitute big chunk of population .In fact highest percentage Muslims are concentrated in Mangalore, other district of coastal belt Udupi has also substantial number of muslim presence.

In fact series of committee or commission reports such as Sachar Committee, Ranganath Mishra Commission report states that Muslims are lagging behind almost all the spheres including economy and politics, and are facing what is called, “development deficit”. They are literally facing four fundamental problems: problem of identity, problem of security, problem of development and problem of accessibility. Secondly it also argued that at the all India level they are more backward than dalits and tribals. There is one exception that the Sachar committee report makes: Minorities in Karnataka are better off than in other states. How is it possible it happened within ten years, when, earlier Rehaman Khan Committee Report made shocking revolutions that Minorities in Karnataka are Most Backward, despite the fact that Karnataka had a long history of affirmative action and inclusive policy.

But given the Human Development reports it is obvious that Minorities of Coastal Karnataka are not facing the problem of acute “development deficit” even though problem of security, identity still persists. They also face the problem of competitive communalism. It is a paradox that in the midst of acute communalism operating in coastal belt Minorities have moved from small business to big business, they have become big builders or developers, they have established educational institutions from primary schools to University level, they are into health sector, they are into transport sector, they are also visible in hotel, retail markets, beedi rolling,. They have come to occupy the economic space in coastal belt, including the fact that they have occupied the media space too. These changes were un thinkable during the early period of independence. All these shows that Minorities or Muslims have come to play a dominant role in the economy of coastal belt. This makes us to go to back to the question: is there a Mangalore Model of Development vis-a-vis the Minorities, particularly Muslims that makes them different?

It is a fact that Mangalore Model of Development can be construed vis-a-vis the Minorities. This model has created an autonomous Muslim who is enabled to participate in the larger economy, it has created community conscious ness with neo-communitarians taking the modernist position, it has created a civil society which largely believes in upholding libertarianism, it has created a conscious of the “self”, finally it has enabled the Muslims to link themselves with the larger society and economy.

This Model is the product of some historical developments. In fact, what changed the coastal region during the period of post-independence period is the growth of Bombay as central market , and the subsequent growth of middle class. In fact spurt in the OPEC prices in 1970s had its impact on the minorities in the coastal belt. Minorities suddenly became part of Middle Eastern economy, which literally opened up new world for the coastal belt. Local Market suddenly linked through metropolitan cities: Bombay and then Middle East. In the whole process remittance from Middle East formed the basis for modernity. The modernity that the middle eastern economy introduced was reflected in the growing concern for education and subsequently educational institutions. Series of institutions came up after 1980s in the coastal belt

Secondly, the modernity also created conscious of the “self”- it reflected in the series of debates from within with regard to the issues of backwardness, social stereotyping, prejuidices, gender gap, political non-representation etc. All these ultimately converted into different forms of symbolism of modernity. It literally helped in the growth of such symbols of modernity as schools, colleges, political parties, NGOs, non-political organizations, print media, cafeterias, malls, etc.

Mangalore Model grew out of dispersal of houses and location. Uptil the recent decade, there was nothing called “Muslim Locality”- or “Keris” in rural areas, including some of the cities of coastal belt. The houses that Muslims lived in were surrounded by non-Muslims. These location provided spaces for interactions, negotiations, dialogue, and discourses between the communities. This spaces ultimately provided ground for modernity to enter in and to create a Muslims linking beyond the limits of locality.

This does not mean the “Mangalore Model” has completely accommodated or absorbed Muslims into it.This model however has not been able to absorb large number of Muslims to enter into the domain of political structure. As Ramchandra Guha, a well known historian writes, ”How many district collectors and superintendent of Police in Coastal Karnataka were Muslims? And many Judges, Professors or Vice-Chancellors?”. Answer to these questions lies in reworking with the Mangalore Model of Development and try to overcome the “deficit”. The greatest part of Mangalore Model is that it can be replicated in other parts of India so that the community can be projected as “modernist “and also as “progressive”.In this process this will help in demystifying the stereotypes about the Minorities of Karnataka in particular Muslims of India in general.

129ಎ.ಕೆ. ಕುಕ್ಕಿಲ

ಸಂಪಾದಕರು, ಸನ್ಮಾರ್ಗ ವಾರಪತ್ರಿಕೆ

ಮೈಕೆಲ್ ಜಾನ್ಸನ್

ಕಾರ್ಲ್ ಲೂಯಿಸ್

ಮೈಕೆಲ್ ಪೆಲ್ಪ್ಸ್

ಜೇವಿಯರ್ ಸೊೊಮೆಯರ್

ಮೈಕೆಲ್ ಜೋರ್ಡಾನ್

ಉಸೇನ್ ಬೋಲ್ಟ್

..ಒಲಿಂಪಿಕ್ಸ್‌ನ ಕುರಿತಂತೆ ಚರ್ಚೆ ಆರಂಭವಾದಾಗಲೆಲ್ಲಾ ಮೇಲಿನ ಹೆಸರುಗಳು ಯಾವತ್ತೂ ಉಲ್ಲೇಖಕ್ಕೆ ಒಳಗಾಗುತ್ತವೆ. ಪೆಲ್ಪ್ಸ್ ಇಲ್ಲದ ಈಜು ಕೊಳವನ್ನು ಹೇಗೆ ವೀಕ್ಷಿಸುವುದು ಎಂದು ಅಸಂಖ್ಯ ಮಂದಿ ಟ್ವೀಟ್ ಮಾಡುತ್ತಾರೆ. ನೂರು ಮತ್ತು ಇನ್ನೂರು ವಿೂಟರ್ ಓಟದಲ್ಲಿ ಭಾಗವಹಿಸಿ ಬಳಿಕ ಅದೇ ಉತ್ಸಾಹದಲ್ಲಿ ಉದ್ದ ಜಿಗಿತಕ್ಕೆ (ಲಾಂಗ್ ಜಂಪ್) ಸಿದ್ಧವಾಗುವ ಕಾರ್ಲ್ ಲೂಯಿಸ್‌ನನ್ನು ಮಾಧ್ಯಮಗಳು ಮತ್ತೆ ಮತ್ತೆ ಸ್ಮರಿಸುತ್ತವೆ. ಬೆನ್ ಜಾನ್ಸನ್ ಅನ್ನುವ ಕಪ್ಪು ಓಟಗಾರ 100 ವಿೂಟರ್ ಓಟವನ್ನು ವಿಶ್ವದಾಖಲೆಯೊಂದಿಗೆ ಮುಗಿಸಿ ಚಿನ್ನದ ಪದಕಕ್ಕೆ ಮುತ್ತಿಟ್ಟದ್ದನ್ನೂ ಬಳಿಕ ದ್ರವ್ಯ ಪರೀಕ್ಷೆಯಲ್ಲಿ ಸಿಕ್ಕಿ ಬಿದ್ದು ಪದಕ ಮರಳಿಸಿದ್ದನ್ನೂ ಜಗತ್ತು ಸಂಕಟದಿಂದ ನೋಡುತ್ತದೆ. 1993ರಲ್ಲಿ ಕ್ಯೂಬಾದ ಜೇವಿಯರ್ ಸೊೋಮೆಯರ್‌ನು 2.45 ವಿೂಟರ್ ಎತ್ತರಕ್ಕೆ ಜಿಗಿದು (ಹೈಜಂಪ್) ವಿಶ್ವವನ್ನೇ ದಂಗುಬಡಿಸಿದ್ದನ್ನು ಈಗಲೂ ನೆನಪಿಸಿಕೊಳ್ಳುವವರಿದ್ದಾರೆ. 100 ಮತ್ತು 200 ವಿೂಟರ್ ಓಟದಲ್ಲಿ ಎರಡೆರಡು ಬಾರಿ ವಿಶ್ವದಾಖಲೆ ಬರೆದು ಈಗಲೂ ಓಡುತ್ತಿರುವ ಜಮೈಕಾದ ಉಸೇನ್ ಬೋಲ್ಟ್‌ನ ಹೇಳಿಕೆಗಳು ಮಾಧ್ಯಮಗಳಲ್ಲಿ ಪ್ರತಿದಿನ ಪ್ರಕಟವಾಗುತ್ತಲೇ ಇವೆ. ಆತ ನಡೆಸುತ್ತಿರುವ ತಯಾರಿಯ ಬಗ್ಗೆ ಪೊೋಗಳು ಪ್ರಕಟವಾಗುತ್ತಿವೆ. ಒಂದು ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ಇವತ್ತು ಪತ್ರಿಕೆ, ಟಿ.ವಿ., ಪೇಸ್‌ಬುಕ್, ಟ್ವೀಟರ್, ಆರ್ಕುಟ್.. ಎಲ್ಲವೂ ಆ ಬಗ್ಗೆಯೇ ಮಾತಾಡತೊಡಗುತ್ತವೆ. ನಿಜವಾಗಿ 2008ರ ಬೀಜಿಂಗ್ ಒಲಿಂಪಿಕ್ಸ್‌ನಲ್ಲಿ ಅತ್ಯಧಿಕ ಚಿನ್ನ ದೋಚಿದ್ದ ಚೀನಾ 2012ರಲ್ಲಿ ಮತ್ತು ಅಮೇರಿಕಕ್ಕೆ ಬಿಟ್ಟುಕೊಟ್ಟಿದೆ. ಬ್ರಿಟನ್, ಆಸ್ಟ್ರೇಲಿಯಾ, ಪಾಢ್ರೆನ್ಸ್, ಜರ್ಮನಿ, ರಶ್ಯಾ.. ಎಲ್ಲವೂ ಪದಕ ಪಟ್ಟಿಯಲ್ಲಿ ಅಗ್ರಸ್ಥಾನಕ್ಕೆ ಗುರಿಯಿಟ್ಟು ಆ ಸ್ಥಾನವನ್ನು ಕ್ರೀಡಾಳುಗಳನ್ನು ಸಜ್ಜುಗೊಳಿಸುತ್ತವೆ. ಆದರೆ ಇಲ್ಲೆಲ್ಲೂ ಯಾವ ಚರ್ಚೆಯಲ್ಲೂ ಮುಸ್ಲಿಮ್ ರಾಷ್ಟ್ರಗಳ, ಮುಸ್ಲಿಮ್ ಕ್ರೀಡಾಳುಗಳ ಹೆಸರು ಕಾಣಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಲೇ ಇಲ್ಲ, ಯಾಕೆ?

1896ರಲ್ಲಿ ಅಥೆನ್ಸ್‌ನಲ್ಲಿ ನಡೆದ ಮೊದಲ ಒಲಿಂಪಿಕ್ಸ್‌ನಲ್ಲಿ ಕೇವಲ 14 ರಾಷ್ಟ್ರಗಳ 241 ಕ್ರೀಡಾಳುಗಳಷ್ಟೇ ಭಾಗವಹಿಸಿದ್ದರು. ಆದರೆ 2012ರ ಲಂಡನ್ ಒಲಿಂಪಿಕ್ಸ್‌ನಲ್ಲಿ 207 ರಾಷ್ಟ್ರಗಳು ಪಾಲುಗೊಂಡವು. 13 ಸಾವಿರದಷ್ಟು ಕ್ರೀಡಾಳುಗಳು ಸ್ಪರ್ಧಿಸಿದರು. ಹಾಗಿದ್ದೂ ಎಷ್ಟು ಮುಸ್ಲಿಮ್ ರಾಷ್ಟ್ರಗಳು ಪದಕಗಳ ನಿರೀಕ್ಷೆಯಲ್ಲಿದ್ದುವು? ಇಟಲಿ, ನೆದರ್ಲ್ಯಾಂಡ್, ಜಮೈಕಾ, ಕೆನ್ಯಾ, ಬೆಲಾರೂಸ್, ಕ್ಯೂಬಾದಂಥ ಸಣ್ಣ ಪುಟ್ಟ ರಾಷ್ಟ್ರಗಳೂ ಬಂಗಾರವನ್ನು ದೋಚುತ್ತಾ ಪದಕ ಪಟ್ಟಿಯಲ್ಲಿ ಪ್ರಬಲ ರಾಷ್ಟ್ರಗಳಿಗೆ ಸವಾಲೊಡ್ಡುತ್ತಿರುವಾಗ, ಶ್ರೀಮಂತ ಮುಸ್ಲಿಮ್ ರಾಷ್ಟ್ರಗಳ ಪಾಡಾದರೂ ಏನು? ಸೌದಿ ಅರೇಬಿಯಾ, ಈಜಿಪ್ಟ್, ಇರಾಕ್, ಲಿಬಿಯಾ, ಬಂಗ್ಲಾಗಳೆಲ್ಲಾ ಕನಿಷ್ಠ ಕಂಚಿನ ಪದಕವನ್ನಾದರೂ ಪಡಕೊಳ್ಳುವುದಕ್ಕೆ ಅಸಮರ್ಥವಾಗುತ್ತಿರುವುದೇಕೆ? 2012ರ ಲಂಡನ್ ಒಲಿಂಪಿಕ್ಸ್‌ನಲ್ಲಿ ಮುಸ್ಲಿಮ್ ರಾಷ್ಟ್ರಗಳ ಹೆಸರುಗಳನ್ನು ಓದಬೇಕಾದರೆ ಪಟ್ಟಿಯನ್ನು ತಲೆ ಕೆಳಗಾಗಿಸಿ ಓದಬೇಕು. ಅಲ್ಲೂ ಕಾಣಸಿಗುವುದು ಏಳೆಂಟು ಮುಸ್ಲಿಮ್ ರಾಷ್ಟ್ರಗಳ ಹೆಸರುಗಳು ಮಾತ್ರ. 55 ಮುಸ್ಲಿಮ್ ರಾಷ್ಟ್ರಗಳಲ್ಲಿ ಉಳಿದೆಲ್ಲವೂ ಎಲ್ಲಿಗೆ ಹೋದುವು? ಇಥಿಯೋಪಿಯಾದಂಥ ದಟ್ಟ ದರಿದ್ರ ರಾಷ್ಟ್ರವೇ ಬೀಜಿಂಗ್‌ನಲ್ಲಿ 7 ಪದಕಗಳನ್ನು ಪಡೆದಿರುವಾಗ ಶ್ರೀಮಂತ ಮುಸ್ಲಿಮ್ ರಾಷ್ಟ್ರಗಳಿಗೇಕೆ ಅದು ಸಾಧ್ಯವಾಗುತ್ತಿಲ್ಲ? ಒಲಿಂಪಿಕ್ಸ್‌ನ 112 ವರ್ಷಗಳ ಇತಿಹಾಸದಲ್ಲಿ ಈವರೆಗೆ 15,100 ಪದಕಗಳನ್ನು ಸ್ಪರ್ಧೆಗಿಡಲಾಗಿದೆ. ಅದರಲ್ಲಿ ಮುಸ್ಲಿಮ್ ರಾಷ್ಟ್ರಗಳು ಗೆದ್ದಿರುವುದು ಬರೇ 1.9%ರಷ್ಟು ಮಾತ್ರ. ಯಾಕಿವೆಲ್ಲ?

ಇಸ್ಲಾವಿೂ ಇತಿಹಾಸದಲ್ಲಿ ಇಂಥದ್ದೊಂದು ಘಟನೆ ನಡೆಯುತ್ತದೆ..

ಅಮ್ರ್ ಬಿನ್ ಆಸ್‌ರು ರಾಜ್ಯಪಾಲರಾಗಿದ್ದ ಸಿರಿಯದಲ್ಲಿ ಓಟದ ಸ್ಪರ್ಧೆಯೊಂದು ನಡೆಯುತ್ತದೆ. ಅದರಲ್ಲಿ ಅಬ್ದುಲ್ಲಾ ಅನ್ನುವ ಅವರ ಮಗನೂ ಭಾಗವಹಿಸುತ್ತಾನೆ. ಸ್ಪರ್ಧೆಯಲ್ಲಿ ಕ್ರೈಸ್ತ ಯುವಕ ಗೆಲ್ಲುತ್ತಾನೆ. ಅಬ್ದುಲ್ಲಾನಿಗೆ ಸೋಲನ್ನು ಒಪ್ಪಿಕೊಳ್ಳಲು ಸಾಧ್ಯವಾಗುವುದಿಲ್ಲ. ಕ್ರೈಸ್ತ ಯುವಕನನ್ನು ಥಳಿಸುತ್ತಾನೆ. ಆತ ಖಲೀಫಾ (ಪ್ರಧಾನಮಂತ್ರಿ) ಉಮರ್‌ರಿಗೆ(ರ) ದೂರು ಕೊಡುತ್ತಾನೆ. ವಿಚಾರಣೆ ನಡೆಸಿದ ಅವರು ಅಬ್ದುಲ್ಲಾನಿಗೆ ಮರಳಿ ಹೊಡೆಯುವಂತೆ ಕ್ರೈಸ್ತ ಯುವಕನಿಗೆ ಆಜ್ಞಾಪಿಸುತ್ತಾರಲ್ಲದೆ, ಪ್ರಜೆಗಳು ಆಡಳಿತಗಾರರ ಗುಲಾಮರಲ್ಲ ಎಂದು ಸಾರುತ್ತಾರೆ.. ಇದೊಂದೇ ಅಲ್ಲ,

ಪ್ರವಾದಿ ಮುಹಮ್ಮದ್‌ರು(ಸ) ಕುದುರೆಗಳ ಓಟದ ಸ್ಪರ್ಧೆ, ಈಜು ಸ್ಪರ್ಧೆಗಳನ್ನು ನಡೆಸುತ್ತಿದ್ದರು, ಸೇನೆಗೆ ಯುವಕರನ್ನು ಭರ್ತಿಗೊಳಿಸುವುದಕ್ಕಿಂತ ಮೊದಲು ಕುಸ್ತಿ ಪಂದ್ಯಾಟವನ್ನು ಏರ್ಪಡಿಸುತ್ತಿದ್ದರು, ಹಸ್ಸಾನ್ ಬಿನ್ ಸಾಬಿತ್ ಎಂಬ ಕವಿಯಲ್ಲಿ (ಶಾಇರುರ್ರಸೂಲ್) ಸ್ಪರ್ಧಾಮನೋಭಾವವನ್ನು ಹುಟ್ಟುಹಾಕಿದ್ದರು, ಬಿಲ್ವಿದ್ಯೆ ಕಲಿಯುವಂತೆ ಪ್ರೇರೇಪಿಸಿದ್ದರು.. ಎನ್ನುವುದೆಲ್ಲಾ ಐತಿಹಾಸಿಕ ಸತ್ಯ. ಪವಿತ್ರ ಕುರ್‌ಆನಿನ 6ನೇ ಅಧ್ಯಾಯ ಅಲ್ ಅನ್‌ಫಾಲ್‌ನ 60ನೇ ವಚನವನ್ನು ವ್ಯಾಖ್ಯಾನಿಸುತ್ತಾ, ’ಮುಸ್ಲಿಮರು ಸ್ಪರ್ಧೆಗಳಲ್ಲಿ ಭಾಗವಹಿಸುವುದಕ್ಕೆ ಈ ವಚನ ಪುರಾವೆ..’ ಎಂದು ವಿಶ್ವವಿಖ್ಯಾತ ವಿದ್ವಾಂಸ ಯೂಸುಫುಲ್ ಕರ್ಝಾವಿಯವರೇ ಹೇಳಿದ್ದಾರೆ. ಇವೆಲ್ಲ ಏನು, ಸ್ಪರ್ಧೆ ಅಸ್ಪೃಶ್ಯವಲ್ಲ ಎಂದಲ್ಲವೇ ಇದರರ್ಥ? ಇಷ್ಟಿದ್ದೂ ಮುಸ್ಲಿಮ್ ಜಗತ್ತೇಕೆ ಕ್ರೀಡಾಕೂಟಗಳಲ್ಲಿ ಕಾಣಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಿಲ್ಲ?

1936ರಲ್ಲಿ ಜರ್ಮನಿಯಲ್ಲಿ ನಡೆದ 11ನೇ ಒಲಿಂಪಿಕ್ಸ್‌ನಲ್ಲಿ ಭಾಗವಹಿಸಲು ಹಿಟ್ಲರ್ ಕರಿಯರಿಗೆ ಅವಕಾಶ ಕೊಡಲಿಲ್ಲ. ಜಗತ್ತು ಪ್ರತಿಭಟಿಸಿತು. ಇವತ್ತು ಅದೇ ಕಪ್ಪು ಬಣ್ಣಕ್ಕೆ ಜಾಗತಿಕ ಮನ್ನಣೆ ಸಿಗುತ್ತಿದ್ದರೆ, ಅದಕ್ಕೆ ಈ ಕರಿಯರು ಕ್ರೀಡೆಗಳಲ್ಲಿ ಪ್ರದರ್ಶಿಸುತ್ತಿರುವ ಅಪೂರ್ವ ಪ್ರತಿಭೆಯೇ ಕಾರಣವಲ್ಲವೇ? ಅಷ್ಟಕ್ಕೂ ಅಸಂಖ್ಯ ಬಿಳಿ ಓಟಗಾರರ ಎದುರು ಉಸೇನ್ ಬೋಲ್ಟ್ ಅನ್ನುವ ಕಪ್ಪು ಮನುಷ್ಯ ಸಂಭ್ರಮಿಸುವುದು, ತನ್ನೆರಡೂ ಕೈಗಳನ್ನು ಗಾಳಿಯಲ್ಲಿ ಹಾರಿಸಿ ಖುಷಿ ಪಡುವುದನ್ನು ಒಮ್ಮೆ ಊಹಿಸಿ. ಎಡ-ಬಲಗಳಲ್ಲಿರುವ ಬಿಳಿ ಓಟಗಾರರ ನಡುವೆ ಎತ್ತರದ ಸ್ಥಾನದಲ್ಲಿ ನಿಂತು ಬಂಗಾರದ ಪದಕವನ್ನು ಕೊರಳಲ್ಲಿ ನೇತಾಡಿಸುವುದನ್ನು ನಿಲುಕಿಸಿ. ಅದು ಬಿಳಿ ಜಗತ್ತಿಗೆ ಕೊಡುವ ಮಾರಕ ಏೇ ಅಲ್ಲವೇ? ಜಮೈಕಾದಲ್ಲಿ, ಇಥಿಯೋಪಿಯಾ, ಗ್ರೆನೆಡಾ ಮತ್ತು ಇನ್ನಿತರ ಕಪ್ಪು ಮನುಷ್ಯರೇ ಇರುವ ಆಫ್ರಿಕನ್ ರಾಷ್ಟ್ರಗಳಲ್ಲಿ ಅಣುಬಾಂಬು ಇಲ್ಲದೇ ಇರಬಹುದು. ಡ್ರೋನ್ ಕ್ಷಿಪಣಿಗಳನ್ನು ತಯಾರಿಸುವುದು ಅವಕ್ಕೆ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲದೇ ಇರಬಹುದು. ಆದರೆ ಅಮೇರಿಕ, ಜರ್ಮನಿ, ಬ್ರಿಟನ್‌ನಂಥ ಬಿಳಿ ಮಾನಸಿಕತೆಯ ಜಗತ್ತಿಗೆ ಅಲ್ಲಿನ ಕಪ್ಪು ಮನುಷ್ಯರು ಕ್ರೀಡಾ ಜಗತ್ತಿನಲ್ಲಿ ಒಡ್ಡುತ್ತಿರುವ ಸವಾಲೇನು ಸಣ್ಣದೇ? ಅಂದಹಾಗೆ ಕಪ್ಪು ಮನುಷ್ಯರನ್ನು ಈಗಲೂ ಅತ್ಯಂತ ಅಸಡ್ಡೆಯಿಂದ ನೋಡುತ್ತಿರುವ ಅಮೇರಿಕಕ್ಕೆ ಕ್ರೀಡಾಕ್ಷೇತ್ರದಲ್ಲಿ ಅತ್ಯಂತ ದೊಡ್ಡ ಹೆಸರನ್ನು ತಂದುಕೊಟ್ಟಿರುವುದು ಆ ದೇಶದವರೇ ಆದ ಕಾರ್ಲ್ ಲೂಯಿಸ್, ಮುಹಮ್ಮದ್ ಅಲಿ ಕ್ಲೇ, ಮೈಕೆಲ್ ಜಾನ್ಸನ್.. ಮುಂತಾದ ಕಪ್ಪು ಮನುಷ್ಯರೇ. ಇವರನ್ನು ಹೊರಗಿಟ್ಟು ಇವತ್ತು ಅಮೇರಿಕನ್ ಚರಿತ್ರೆಯನ್ನು ಯಾರಿಗಾದರೂ ಬರೆಯಲು ಸಾಧ್ಯವೇ?

ಇವತ್ತು ಜಗತ್ತಿನ ವಾತಾವರಣ ಹೇಗಿದೆಯೆಂದರೆ, ಒಬ್ಬ ಕ್ರೀಡಾಳುವಿಗೆ ಜಗತ್ತಿನ ಚರ್ಚೆಯನ್ನೇ ಬದಲಿಸುವ ಸಾಮರ್ಥ್ಯ ಇದೆ. ಇವತ್ತು ಉದ್ಯಮದ ಸ್ವರೂಪ ಪಡಕೊಂಡಿರುವುದು ಬರೇ ಕ್ರೀಡೆಯಷ್ಟೇ ಅಲ್ಲ, ಕ್ರೀಡಾಳು ಕೂಡಾ. ಒಂದು ವೇಳೆ ಲಂಡನ್ ಒಲಿಂಪಿಕ್ಸ್‌ನಲ್ಲಿ ಭಾಗವಹಿಸುವುದಿಲ್ಲ ಎಂದು ಉಸೇನ್ ಬೋಲ್ಟ್ ಘೋಷಿಸುವುದನ್ನೊಮ್ಮೆ ಸುಮ್ಮನೆ ಊಹಿಸಿಕೊಳ್ಳಿ. ಏನಾಗುತ್ತಿತ್ತು? ಇಡೀ ಬ್ರಿಟನ್ನೇ ತಬ್ಬಿಬ್ಬಾಗುತ್ತಿತ್ತಲ್ಲವೇ? ಒಲಿಂಪಿಕ್ಸ್ ಸಮಿತಿಯೇ ಆತನ ಕಾಲಡಿಗೆ ಬೀಳುವ ಸಾಧ್ಯತೆ ಇತ್ತಲ್ಲವೇ? ಯಾಕೆಂದರೆ ಡೌ, ಮೆಕ್‌ಡೊನಾಲ್ಡ್, ಕೋಕಕೋಲಾ, ಏಸರ್, ಜನರಲ್ ಎಲೆಕ್ಟ್ರಿಕಲ್ಸ್, ಒಮೆಗಾ, ಸ್ಯಾಮ್‌ಸಂಗ್, ಪೆನಸಾನಿಕ್.. ಮುಂತಾದ ಬೃಹತ್ ಕಂಪೆನಿಗಳು ಲಂಡನ್ ಒಲಿಂಪಿಕ್ಸ್‌ಗೆ ಪ್ರಾಯೋಜಕವಾಗಿರುವುದೇ ಇಂಥ ಕ್ರೀಡಾಳುಗಳನ್ನು ಕೇಂದ್ರೀಕರಿಸಿಕೊಂಡು. ಉಸೇನ್ ಬೋಲ್ಟ್, ರೋಜರ್ ಪೆಡರರ್, ನಡಾಲ್‌ರನ್ನು ನೋಡುವುದಕ್ಕೆಂದೇ ದೊಡ್ಡದೊಂದು ವೀಕ್ಷಕ ವರ್ಗ ಕ್ರೀಡಾಂಗಣಕ್ಕೆ ಬರುತ್ತದೆ. ಅದಕ್ಕೆ ಪೂರಕವಾಗಿ ಇಂಥ ಕಂಪೆನಿಗಳು ಮಾಧ್ಯಮಗಳಲ್ಲಿ ಚರ್ಚೆಯನ್ನೂ ಹುಟ್ಟು ಹಾಕುತ್ತವೆ. ಕೆವಿನ್ ಬೋರ್ಲಿ, ಕಿರಾನಿ ಜೇಮ್ಸ್, ಶಾನ್ ಮೆರಿಟ್, ಜೊನಾಥನ್ ಮೋರ್ಲಿ.. ಇವರಲ್ಲಿ 400 ವಿೂಟರ್ ಓಟವನ್ನು ಗೆಲ್ಲುವವರು ಯಾರು ಎಂದೆಲ್ಲಾ ಮಾಧ್ಯಮಗಳು ಚರ್ಚಿಸುತ್ತಿದ್ದರೆ ಅದರಲ್ಲಿ ಈ ಕಂಪೆನಿಗಳದ್ದೂ ಪಾಲಿದೆ. ಒಂದು ವೇಳೆ ರಪೆಲ್ ನಡಾಲ್ ಭಾರತದವರಾಗಿದ್ದು, ಭೋಪಾಲ್ ಅನಿಲ ದುರಂತಕ್ಕೆ ಕಾರಣವಾದ ಡೌ ಕಂಪೆನಿಯ ಪ್ರಾಯೋಜಕತ್ವವನ್ನು ಪ್ರತಿಭಟಿಸಿ ತಾನು ಒಲಿಂಪಿಕ್ಸ್‌ನಲ್ಲಿ ಭಾಗವಹಿಸುವುದಿಲ್ಲ ಅನ್ನುತ್ತಿದ್ದರೆ ಏನಾಗುತ್ತಿತ್ತು? ಒಂದು ವೇಳೆ ಮೈಕೆಲ್ ಪೆಲ್ಪ್ಸ್ ಅನ್ನುವ ಆಸ್ಟ್ರೇಲಿಯದ ವಿೂನು ಇರಾಕ್‌ನದ್ದಾಗಿದ್ದರೆ ಮತ್ತು ಇರಾಕ್ ಮೇಲಿನ ಅತಿಕ್ರಮಣದಲ್ಲಿ ಬ್ರಿಟನ್‌ನ ಪಾತ್ರವನ್ನು ಖಂಡಿಸಿ ಲಂಡನ್ ಒಲಿಂಪಿಕ್ಸ್‌ಗೆ ಬಹಿಷ್ಕಾರ ಘೋಷಿಸಿರುತ್ತಿದ್ದರೆ ಹೇಗಿರುತ್ತಿತ್ತು? ನಿಜವಾಗಿ, ಅಮೇರಿಕದ ಅತಿಕ್ರಮಣ ನೀತಿಯನ್ನು, ಡೌನಂಥ ಬಹುರಾಷ್ಟ್ರೀಯ ಕಂಪೆನಿಗಳ ಸ್ವಾರ್ಥ ಚಿಂತನೆಯನ್ನು ಪ್ರತಿಭಟಿಸಿ ರ್ಯಾಲಿ ನಡೆಸಿದರೆ ಎಷ್ಟು ಕವರೇಜು ಸಿಗಬಹುದೋ ಅದಕ್ಕಿಂತ ನೂರು ಪಟ್ಟು ಕವರೇಜು ಮತ್ತು ಪ್ರಭಾವ ಇಂಥ ಐಕಾನ್‌ಗಳ ನಿಲುವಿನಿಂದ ಖಂಡಿತ ಸಿಗಬಲ್ಲುದು. ಅವರ ಹೇಳಿಕೆಗಳನ್ನು ಎದುರಿಟ್ಟುಕೊಂಡು ಜಗತ್ತು ಖಂಡಿತ ಚರ್ಚಿಸಬಲ್ಲುದು. ಇಂಥದ್ದೊಂದು ಸಾಧ್ಯತೆಯನ್ನು ಬಳಸಿಕೊಳ್ಳುವುದಕ್ಕೆ ಮುಸ್ಲಿಮ್ ಜಗತ್ತಿಗೆ ಈವರೆಗೂ ಸಾಧ್ಯವಾಗಿಲ್ಲವೇಕೆ?

ಒಲಿಂಪಿಕ್ಸ್‌ನ ಪ್ರಮುಖ ಕ್ರೀಡಾಳುಗಳ ಪಟ್ಟಿಯಲ್ಲಿ ಇವತ್ತು ಒಬ್ಬನೇ ಒಬ್ಬ ಮುಸ್ಲಿಮ್‌ನ ಹೆಸರಿಲ್ಲ. ಆದರೆ ಉದ್ದಕ್ಕೂ ಕಪ್ಪು ಮನುಷ್ಯರ ಹೆಸರಿದೆ. ಅವರಿಲ್ಲದೇ ಕ್ರೀಡಾಕೂಟ ಇಲ್ಲ ಅನ್ನುವ ವಾತಾವರಣ ಸದ್ಯ ನಿರ್ಮಾಣವಾಗಿ ಬಿಟ್ಟಿದೆ. ಅಂದಹಾಗೆ ಮುಸ್ಲಿಮ್ ಜಗತ್ತು ಮೈ ಚಳಿ ಬಿಟ್ಟು ಕ್ರೀಡಾಕೂಟಗಳಲ್ಲಿ ಭಾಗವಹಿಸುವುದಕ್ಕೆ ಕೆಲವೊಂದು ನಿಯಮಗಳು ಅಡ್ಡಿಯಾಗಿವೆ ಅನ್ನುವುದನ್ನು ಅಲ್ಲಗಳೆಯುತ್ತಿಲ್ಲ. ಮುಸ್ಲಿಮ್ ಮಹಿಳೆಯರು ಅನೇಕಾರು ಕ್ರೀಡಾ ಪ್ರಕಾರಗಳಲ್ಲಿ ಭಾಗವಹಿಸಲಾಗದಷ್ಟು ಕ್ರೀಡೆಯನ್ನು ಕೆಡಿಸಲಾಗಿದೆ ಅನ್ನುವುದೂ ನಿಜ. ಆದರೆ ಪುರುಷರಿಗೆ ಅಂಥ ಸಮಸ್ಯೆ ಇಲ್ಲವಲ್ಲ. ಆದರೂ ಅವರೇಕೆ ಅಪರೂಪವಾಗುತ್ತಿದ್ದಾರೆ? ಕ್ರೀಡೆಯನ್ನು ಅಸ್ಪೃಶ್ಯ ರೂಪದಲ್ಲಿ ಮುಸ್ಲಿಮ್ ಜಗತ್ತು ನೋಡುತ್ತಿರುವುದೇಕೆ? ಎಲ್ಲೋ ಒಬ್ಬ ಹಾಶಿಮ್ ಆಮ್ಲಾ ಎಂಬ ಕ್ರಿಕೆಟಿಗ ಮದ್ಯದ ಜಾಹೀರಾತನ್ನು ತನ್ನ ಜೆರ್ಸಿಯಲ್ಲಿ (ಟೀಶರ್ಟ್) ಹಾಕಲು ನಿರಾಕರಿಸಿದ್ದನ್ನು ಓದುತ್ತಾ, ಪೇಸ್‌ಬುಕ್‌ನಲ್ಲಿ ಶೇರ್ (ಚಿಡಿ) ಮಾಡುತ್ತಾ ಕಳೆಯುವುದನ್ನೇ ಇನ್ನೂ ನಾವು ಮಾಡುತ್ತಿರಬೇಕೇ?

133ರೆನ್ನಿ ಡಿಸೋಜ, ಮಂಗಳೂರು

ವೃತ್ತಿ ಮಾರ್ಗದರ್ಶನ ಕೇಂದ್ರವನ್ನು ಶಾಲೆಗಳಲ್ಲಿ

ಅನುಷ್ಠಾನಿಸುವ ಬಗ್ಗೆ ಒಂದು ಚಿಂತನೆ

ಸಾಮಾಜಿಕ ಬದಲಾವಣೆಯ ಪ್ರಕ್ರಿಯೆಯಲ್ಲಿ ಶಿಕ್ಷಣ ಪ್ರಮುಖ ಪಾತ್ರ ವಹಿಸುತ್ತದೆ. ದೇಶದ ಸಂವಿಧಾನದ ಆಶಯವನ್ನು ಈಡೇರಿಸಲು ಪ್ರತಿಯೊಂದು ವ್ಯಕ್ತಿಗೆ ಸಮರ್ಪಕ ಶಿಕ್ಷಣ ಸಿಕ್ಕಿದಾಗ ಮಾತ್ರ ಸಾಮಾಜಿಕ ಬದಲಾವಣೆಯ ಪ್ರಕ್ರಿಯೆ ಎಲ್ಲ ವರ್ಗದ ಜನರಿಗೆ ಪ್ರಯೋಜನಕಾರಿಯಾದೀತು. ಶಿಕ್ಷಣವೆಂದಾಕ್ಷಣ ಇಲ್ಲಿ ಬರೀ ಒಂದು ಬರಹ ಮಾತ್ರವಲ್ಲ ಒಂದು ವ್ಯಕ್ತಿಯನ್ನು ತನ್ನ ಮುಂದಿನ ಬದುಕಿಗೆ ಬೇಕಾದ ಜೀವನ ಕೌಶಲ್ಯ ಸಾಮರ್ಥ್ಯ ಹಾಗೂ ತನ್ನ ಜೀವನೋಪಾಯವನ್ನು ತಾನೇ ಕಂಡುಕೊಳ್ಳಲು ಸರ್ವತೋಮುಖ ಅಭಿವೃದ್ಧಿ ಪಡಿಸುವುದೇ ಶಿಕ್ಷಣ. ಈ ನಿಟ್ಟಿನಲ್ಲಿ ಪ್ರಾಥಮಿಕ ಶಿಕ್ಷಣವು ಮಗುವಿನಲ್ಲಿ ಸರ್ವತೋಮುಖ ಅಭಿವೃದ್ಧಿಗೆ ಪೂರಕವಾದ ಕಲಿಕೆಯ ವಿವಿಧ ಪರಿಕಲ್ಪನೆಗಳಲ್ಲಿ ಅರ್ಥಮಾಡಿಸುತ್ತಾ ತಮ್ಮ ಬದುಕಿನ ಮುಂದಿನ ಭವಿಷ್ಯಕ್ಕೆ ಅಡಿಪಾಯ ಹಾಕುತ್ತದೆ. ಮುಂದಿನ ಹಂತದಲ್ಲಿ ಪ್ರೌಢ ಶಾಲೆಗೆ ಬರುವಾಗ ಮಕ್ಕಳು ತಮ್ಮ ಮುಂದಿನ ಶಿಕ್ಷಣವನ್ನು ಇನ್ನಷ್ಟು ವಿಸ್ತಾರಗೊಳಿಸುತ್ತಾ ಗ್ರಹಿಸುವ ಶಕ್ತಿಯನ್ನು ಪಡೆದಿರುತ್ತಾರೆ. ಈ ಕುರಿತು ರಾಷ್ಟ್ರೀಯ ಪಠ್ಯಕ್ರಮ ಚೌಕಟ್ಟು 2005 ಇಲ್ಲಿ ಸವಿಸ್ತಾರವಾಗಿ ಚರ್ಚಿಸಿರುತ್ತಾರೆ.

ಅದರ ಪ್ರಕಾರ ಮಾಧ್ಯಮಿಕ ಶಾಲಾ ಶಿಕ್ಷಣಾವಧಿ ತೀವ್ರ ಭೌತಿಕ ಬದಲಾವಣೆ ಮತ್ತು ವ್ಯಕ್ತಿತ್ವ ರೂಪುಗೊಳ್ಳುವ ಕಾಲ.

ಅದು ತೀವ್ರ ಸ್ಪಂದನ ಮತ್ತು ಶಕ್ತಿಯ ಕಾಲವೂ ಹೌದು. ಅಮೂರ್ತ ರೂಪಗಳನ್ನು ವಿವೇಚನೆಯಿಂದ ಅರ್ಥಮಾಡಿಕೊಳ್ಳುವ ಸಾಮರ್ಥ್ಯ ಮತ್ತು ತಾರ್ಕಿಕ ಜ್ಞಾನ ಲಭ್ಯವಾಗುವುದು ಇಲ್ಲೇ. ಈಗ ಮತ್ತು ಇಲ್ಲಿಂದ ಆಚೆ ಮಕ್ಕಳು ತಮ್ಮ ಬಗೆಗೆ ಆಳವಾದ ತಿಳುವಳಿಕೆ ಮತ್ತು ಜ್ಞಾನದ ಉತ್ಪತ್ತಿ ಇವುಗಳನ್ನು ಅರಿತುಕೊಳ್ಳುವ ಸಾಧ್ಯಾಸಾಧ್ಯತೆಗೆ ಅನುವು ಮಾಡಿಕೊಡುವುದು ಮುಖ್ಯ. ಇದೇ ಅವಧಿಯಲ್ಲಿ ಸಮಾಜದೊಡನೆ ತನ್ನ ಸಂಬಂಧ ಕುರಿತು ವಿಮರ್ಶಾತ್ಮಕ ಅರಿವು ಕೂಡಾ ಮೂಡುತ್ತದೆ. ಈ ಹಂತದಲ್ಲಿ ಅಳವಡಿಸಿರುವ ವ್ಯಾಸಂಗ ಕ್ರಮಗಳು ವಿವಿಧ ಶಾಖೆಗಳ ಬಗ್ಗೆ ಅರಿವನ್ನು ಮೂಡಿಸುವ ಗುರಿಯನ್ನು ಹೊಂದಿರುತ್ತದೆ. ಮತ್ತು ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಗಳಲ್ಲಿ ಅಧ್ಯಯನದ ವ್ಯಾಪ್ತಿ ಸಾಧ್ಯತೆಗಳನ್ನು ಪರಿಚಯಿಸುತ್ತದೆ. ಹೀಗೆ ತಮ್ಮನ್ನು ತಾವು ತೊಡಗಿಸಿಕೊಳ್ಳುವುದರ ಮೂಲಕ ಅವರು ತಮ್ಮ ಆಸಕ್ತಿ ಮತ್ತು ಪೃವೃತ್ತಿಗಳನ್ನು ಕಂಡುಕೊಳ್ಳುತ್ತಾರೆ. ಅನಂತರ ಯಾವ ಉದ್ಯೋಗ ಮತ್ತು ತತ್ಸಂಬಂಧವಾದ ಅಧ್ಯಯನವನ್ನು ಮಾಡಬೇಕು ಎಂಬ ಬಗ್ಗೆ ಕಲ್ಪಿಸಿಕೊಳ್ಳಲು ಆರಂಭಿಸುತ್ತಾರೆ. ಹೆಚ್ಚಿನ ಸಂಖ್ಯೆಯ ಮಕ್ಕಳಿಗೆ ಇದು ಶಾಲೆಯನ್ನು ಬಿಡುವ ಅಂತಿಮ ಘಟ್ಟವಾಗಿದ್ದು ಈ ಅವಧಿಯಲ್ಲಿ ಉತ್ಪಾದಕ ಕೌಶಲ್ಯಗಳನ್ನು ಬೆಳೆಸಿಕೊಳ್ಳತೊಡಗುತ್ತಾರೆ. ಅನೇಕ ಮಕ್ಕಳಿಗೆ ಸಾಮಾಜಿಕ ಮತ್ತು ಆರ್ಥಿಕ ಸಂದರ್ಭಗಳಿಂದ ಇದು ವ್ಯಾಸಂಗದ ಅಂತಿಮ ಹಂತವಾದುದರಿಂದ ಮಾಧ್ಯಮಿಕ ಶಿಕ್ಷಣದ ಸಾರ್ವತ್ರೀಕರಣವಾಗುತ್ತಿರುವ ಈ ಹಂತದಲ್ಲಿ ಮಕ್ಕಳಿಗೆ ಸೃಜನಾತ್ಮಕ ಹಾಗೂ ಭವಿಷ್ಯಕ್ಕೆ ಅನುಕೂಲವಾದ ಕಾರ್ಯ ಕೌಶಲ್ಯಗಳನ್ನು ಪಡೆದುಕೊಳ್ಳಲು ಅವಕಾಶಗಳನ್ನು ಒದಗಿಸಬೇಕು.

ಗ್ರಂಥಾಲಯ ಮತ್ತು ಸೌಲಭ್ಯ ಮತ್ತು ಪ್ರಯೋಗ ಶಾಲೆಗಳಲ್ಲಿ ಅನುಭವಗಳನ್ನು ಒದಗಿಸುವುದು ತುಂಬಾ ಮುಖ್ಯ. ಅಂತಹ ಸೌಲಭ್ಯಗಳು ಎಲ್ಲಾ ಮಕ್ಕಳಿಗೂ ದೊರೆಯುವಂತೆ ಒಟ್ಟಾರೆ ಪ್ರಯತ್ನವೂ ಆಗಬೇಕು. ಈ ಎರಡು ವರ್ಷಗಳ ಕಾಲದ ವ್ಯಾಸಂಗದ ಮೇಲೆ ಬೋರ್ಡ್ ಪರೀಕ್ಷೆಯ ಭೂತದ ಕರಿನೆರಳು ಬೀಳುವುದರಿಂದ ಇಲ್ಲಿ ಪಡೆಯುವ ಅಂಕಗಳ ಮೇಲೆಯೇ ಭವಿಷ್ಯದ ಆಯ್ಕೆಗಳು ನಿರ್ಭರವಾಗಿರುತ್ತದೆ. ಅನೇಕ ವೇಳೆ ವರ್ಷದ ಪ್ರಥಮಾರ್ಧದ ಕೊನೆಯಲ್ಲಿಯೇ ’10ನೇ ತರಗತಿಯ ಇಡೀ ಪಠ್ಯಕ್ರಮವನ್ನು ಪೂರೈಸಿದ್ದೇವೆ. ಮತ್ತು ವರ್ಷದ ಉಳಿಕೆಯ ಅವಧಿಯನ್ನು ಪುನರಾವರ್ತನೆಗೆ ಬಳಸಿಕೊಳ್ಳಲಾಗುತ್ತದೆ. ಅದರಿಂದಾಗಿ ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಗಳು ಪರೀಕ್ಷೆಗೆ ಚೆನ್ನಾಗಿ ಸನ್ನದ್ಧರಾಗುತ್ತಾರೆ’ ಎಂದು ಹೆಮ್ಮೆಯಿಂದ ಹೇಳಿಕೊಳ್ಳುತ್ತೇವೆ. ಈ ಘಟ್ಟದ 9ನೇ ತರಗತಿ ಮತ್ತು ನಂತರದ 11ನೇ ತರಗತಿಯನ್ನು ಈ ಕಾರಣಕ್ಕಾಗಿಯೇ ಬಲಿ ಕೊಡಲಾಗುತ್ತದೆ. ಪರೀಕ್ಷೆಯ ಬಗ್ಗೆ ಪೂರ್ವಾಗ್ರಹಗಳು ಮತ್ತು ಕಲಿಕಾ ಅಗತ್ಯಗಳ ಬಗ್ಗೆ ದೇಹಕ್ಕೆ ಹಾನಿಯುಂಟುಮಾಡುವ ಪರಿಣಾಮಗಳ ಬಗ್ಗೆ ಮರು ವಿಮರ್ಶೆ ನಡೆಸಿ ಪ್ರಶ್ನಿಸಬೇಕಾಗಿದೆ. ಅಂತಹ ಅನುತ್ಪಾದಕ ಕಾರ್ಯದಲ್ಲಿ ಬಹುಶಃ ಮಗುವಿನ ಬದುಕಿನಲ್ಲಿ ಅತ್ಯಂತ ಫಲಪ್ರದವಾದ ಒಂದು ಂಂಜವನ್ನು ವ್ಯರ್ಥವಾಗಿ ಕಳೆಯುವುದು ಯೋಗ್ಯವೇ? ಂಂಜಂಂಚಿಂಂ ಏಕರೂಪದ ಸಮನಾದ ಗತಿಯಲ್ಲಿ ಕಲಿಯುವುದರಿಂದ ಪರೀಕ್ಷೆ ಸಿದ್ಧತೆಯನ್ನು ಇನ್ನಷ್ಟು ಉತ್ತಮವಾಗಿ ಬಳಸಿಕೊಳ್ಳುವುದು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲವೇ? ಪರೀಕ್ಷೆಯ ಕಾರಣದಿಂದಾಗಿ ಇನ್ನಿತರ ಶೈಕ್ಷಣಿಕ, ಅದರಲ್ಲೂ ವಿಶೇಷವಾಗಿ ಕ್ರೀಡೆ ಮತ್ತು ಕಲೆಯನ್ನು ಕೈಬಿಡಲಾಗುತ್ತದೆ. ಹಾಗೆಯೇ ಈಕ್ಷೇತ್ರಗಳನ್ನು ಸಂರಕ್ಷಿಸುವುದು ಮತ್ತು ಈ ಅವಧಿಯಲ್ಲಿ ಅರ್ಥಪೂರ್ಣ ಕಾರ್ಯಾನುಭವವನ್ನು ನೀಡಲು ಗಂಭೀರ ಪ್ರಯತ್ನ ಮಾಡುವುದು ಅನಿವಾರ್ಯ. ಪ್ರೌಢಾವಸ್ಥೆಯಲ್ಲಿ ಮಕ್ಕಳು ಮತ್ತು ಅವರಿಗೆ ನೀಡುವ ಶಿಕ್ಷಣ ತಮ್ಮ ಮುಂದಿನ ಬದುಕನ್ನು ರೂಪಿಸಲು ಸಹಾಯವಾಗಬೇಕು ಅಂದರೆ ಬರೇ ಪರೀಕ್ಷೆಗಾಗಿ ಅಂಕ ಗಿಟ್ಟಿಸಲು ಸಮಯವನ್ನು ವ್ಯಯಗೊಳಿಸುವ ಬದಲು ತಮ್ಮ ಬದುಕಿಗಾಗಿ ಬೇಕಾಗಿದ್ದ ಜೀವನ ಕೌಶಲ್ಯ ಮತ್ತು ವೃತ್ತಿಗೆ ಸಂಬಂಧ ಪಟ್ಟ ವಿಚಾರಗಳಿಗೆ ಹಚ್ಚು ಅತ್ಯವಶ್ಯ ಎಂದು ತಿಳಿದು ನಾವಿಂದು ಮನಗಾಣಬೇಕು. ಆಗ ಮಾತ್ರ ಪ್ರೌಢಶಾಲಾ ಹಂತದಲ್ಲಿ ಶಿಕ್ಷಣ ಹೆಚ್ಚು ಆಸಕ್ತಿದಾಯಕ ಹಾಗೂ ಅರ್ಥಪೂರ್ಣವಾದೀತು. ಈ ನೆಲೆಯಲ್ಲಿ ಪ್ರೌಢಶಾಲಾ ಹಂತದಲ್ಲೇ ವೃತ್ತಿಗೆ ಸಂಬಂಧಪಟ್ಟ ಇಠಿಡಿ ಮತ್ತು ಅದಕ್ಕೆ ಬೇಕಾದ ಪೂರ್ವ ತಯಾರಿ ಹಾಗೂ ಮಾನಸಿಕ ಸಿದ್ಧತೆ ಬಹಳ ಅಗತ್ಯವೆನಿಸುತ್ತದೆ, ವೃತ್ತಿ ಮಾರ್ಗ ದರ್ಶನ ಕೇಂದ್ರದ ಪರಿಕಲ್ಪನೆಯನ್ನು ನಾವಿಂದು ಕಾಣಬೇಕಾಗಿರುವುದು ನಮ್ಮ ಮುಂದಿನ ಸಮಾಜಕ್ಕೆ ನಮ್ಮ ಮಕ್ಕಳನ್ನು ಯಾವ ಹಂತದಲ್ಲಿ ತಯಾರುಗೊಳಿಸುತ್ತೇವೆ ಎಂದು ಆಗ ಮಾತ್ರ ನಮ್ಮ ಶಾಲೆಗಳಲ್ಲಿ ಪ್ರಸ್ತುತ ಇರುವ ಸ್ಥಿತಿಯಿಂದ ಇನ್ನೊಂದು ಸ್ಥಿತಿಗೆ ಬರಲು ಸಾದ್ಯವಾದೀತು ಮತ್ತು ಮಾರ್ಗದರ್ಶನದ ಮೂಲ ಆಶಯ ಇರುವುದೇ ಪ್ರತ್ರಿಯೊಂದು ಮಗುವು ತನ್ನ ಮುಂದಿನ ವೃತ್ತಿಗೆ ತಾನೇ ನಿರ್ಧಾರ ಮಾಡಿ ಅದಕ್ಕೆ ಬೇಕಾದ ತಯಾರಿಯನ್ನು ತಾನೇ ಮಾಡುವುದು. ಈ ಹಿನ್ನೆಲೆಯಲ್ಲಿ ಶಾಲಾ ಅವಧಿಯಲ್ಲಿ ಅನೇಕ ಮಾರ್ಪಾಡು ಹಾಗೂ ಈಗ ವೃತ್ತಿ ಮಾರ್ಗದರ್ಶನಕ್ಕೆ ಇರುವ ಅವಕಾಶಗಳನ್ನು ಗಟ್ಟಿಗೊಳಿಸುತ್ತಾ ಹೋಗಬೇಕು.

ವೃತ್ತಿ ಮಾರ್ಗದರ್ಶನ ಕೇಂದ್ರ ಅಥವಾ ಕಾರ್ಯಕ್ರಮದ ಮೂಲಕ ಮೊದಲನೆಂುದಾಗಿ ನಮ್ಮ ಸಮಾಜದಲ್ಲಿ ಯಾವ ಯಾವ ರೀತಿಯ ಉದ್ಯೋಗ ಹಾಗೂ ಅದಕ್ಕೆ ಸಂಬಂಧಪಟ್ಟ ತರಬೇತಿಯ ಪರಿಜ್ಞಾನವನ್ನು ತಲುಪಿಸಲು ಇದಕ್ಕೆ ಬೇಕಾದ ಅರ್ಹತೆ ಮತ್ತು ಪೂರ್ವಸಿದ್ಧತೆಯನ್ನು ಅರ್ಥಮಾಡಿಸುವುದು. ಎರಡನೆಯದಾಗಿ ಶಾಲೆಗಳಲ್ಲಿ ವೃತ್ತಿ ಮಾರ್ಗದರ್ಶನದ ಪ್ರಯತ್ನ ಪ್ರತ್ಯೇಕವಾಗಿ ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳದೆ ದಿನನಿತ್ಯದ ಪಾಠ ಪ್ರವಚನದೊಂದಿಗೆ ಆಯಾ ವ್ರತ್ತಿಗಳಿಗೆ ಬೇಕಾದ ಕೌಶಲ್ಯ ಹಾಗೂ ಆಲೋಚನೆಯನ್ನು ಬೆಳೆಸುವಂತಾಗಬೇಕು ಅಂದರೆ 8ನೇಯ ತರಗತಿಯಿಂದಲೇ ವೃತ್ತಿಗೆ ಬೇಕಾಗಿರುವ ಸಾಮಾನ್ಯ ಕೌಶಲ್ಯಗಳನ್ನು ಅಭ್ಯಾಸ ಮಾಡುತ್ತಾ ಬಂದರೆ 10ನೇ ತಲುಪುವಾಗ ಅವರ ಕೌಶಲ್ಯದಲ್ಲಿ ಹೆಚ್ಚು ಪ್ರಾವೀಣ್ಯತೆ ಪಡೆದಿರುತ್ತಾರೆ.

ಮೂರನೆಯದಾಗಿ ವೃತ್ತಿ ಮಾರ್ಗದರ್ಶನದಲ್ಲಿ ಬೇರೆ ಬೇರೆ ಕ್ಷೇತ್ರದಲ್ಲಿ ಕೆಲಸ ಮಾಡಿರುವವರೊಂದಿಗೆ ಮತ್ತು ಹೆತ್ತವರೊಂದಿಗೆ ಸಮಾಲೋಚನೆ ನಡೆಸಿ ಮಕ್ಕಳು ತಮ್ಮ ವೃತ್ತಿಯನ್ನು ತಾವೇ ಅಯ್ಕೆ ಮಾಡುವ ಪ್ರಕ್ರಿಯೆ ಹಚ್ಚು ಒತ್ತು ಕೊಡಬೇಕು.

ನಾಲ್ಕನೆಯದಾಗಿ ವೃತ್ತಿ ಮಾರ್ಗದರ್ಶನ ಪ್ರಕ್ರಿಯೆಯಲ್ಲಿ ಶಾಲಾ ವ್ಯವಸ್ಥೆಗೆ ತುಂಬಾ ಗಮನ ಹರಿಸಿ ಮಕ್ಕಳ ಪ್ರತಿಭೆ ಹಾಗೂ ಆಸಕ್ತಿಗಳನ್ನು ಗುರುತಿಸಿ ಸೂಕ್ತ ಮಾರ್ಗದರ್ಶನ ನೀಡಬೇಕು. ಕೇವಲ ಕೆಲವು ಮಕ್ಕಳನ್ನು ಮಾತ್ರವಲ್ಲ ಎಲ್ಲಾ ಮಕ್ಕಳ ಆಸಕ್ತಿ ಹಾಗೂ ಪ್ರತಿಭೆ ಗುರುತಿಸುವಂತಾಗಬೇಕು. ಒಟ್ಟಿನಲ್ಲಿ ಮುಂಬರುವ ಸಮಾಜದಲ್ಲಿ ಮಕ್ಕಳ ಅಂಕ ಅಥವಾ ಗ್ರೇಡ್‌ಗಳಿಗಿಂತ ಅವರಲ್ಲಿರುವ ಸಾಮರ್ಥ್ಯಗಳನ್ನು ಗಮನಿಸುವಂತ ಉದ್ಯೋಗ ಕ್ಷೇತ್ರಕ್ಕೆ ಬೇಕಾದ ವ್ಯಕ್ತಿತ್ವವನ್ನು ಶಿಕ್ಷಣದ ಮೂಲಕ ನೀಡಬೇಕಾಗಿದೆ. ಈಗಾಗಲೇ ಚರ್ಚಿಸಿದಂತೆ ಪ್ರೌಢಶಾಲೆಯಲ್ಲಿ ಇದನ್ನು ಹೇಗೆ ಮಾಡಬೇಕೆಂದು ಇದಕ್ಕೆ ನಿರ್ದಿಷ್ಟವಾದ ಮಾದರಿ ನಮ್ಮ ಮುಂದೆ ಇಲ್ಲದಿದ್ದರೂ ಅನೇಕ ಶಾಲೆಗಳಲ್ಲಿ ಚಿಂತಕರೂ, ಅಧ್ಯಾಪಕರೂ ಅನೇಕ ಪ್ರಯತ್ನ ಮಾಡಿರುವುದು ನಮ್ಮ ಮುಂದೆ ಇರುವುದೇ ನಮಗೆ ಮಾದರಿ. ನಮಗೆ ಬೇಕಾಗಿರುವ ಶಾಲಾ ತಂಡದ ಮನಸ್ಸು ಮತ್ತು ಓಅಈ ನೀಡಿರುವ ಚಟುವಟಿಕೆಗಳನ್ನು ನಾನಿಲ್ಲಿ ಚರ್ಚಿಸಲು ಇಷ್ಟಪಡುತ್ತೇನೆ.

  • ಮಕ್ಕಳ ಪ್ರಾಥಮಿಕ ಮಾಹಿತಿ ಸಂಗ್ರಹ (ಆಸಕ್ತಿ, ಸಾಮರ್ಥ್ಯ ಮತ್ತು ಇತರ),
  • ಪೂರ್ವಭಾವಿ ಮಾರ್ಗದರ್ಶನ (ಔಡಿಟಿಣಚಿಣಟಿ)
  • ವೃತ್ತಿಗೆ ಸಂಬಂಧ ಪಟ್ಟ ವೀಕ್ಷಣ
  • ಪಠ್ಯಪೂರಕ ಪ್ರಯೋಗಾತ್ಮಕ
  • ಕಾರ್ಯಾಗಾರಗಳು/ಶಿಬಿರಗಳು
  • ಹಂತಹಂತವಾದ ಚಟುವಟಿಕೆಗಳು
  • ಸಂಶೋಧನಾತ್ಮಕ ಯೋಜನೆ
  • ವೃತ್ತಿ ನಿರತರೊಂದಿಗೆ ಸಂವಾದ
  • ಚಿತ್ರ ರಸಗ್ರಹಣ
  • ನಾಯಕತ್ವ ಮತ್ತು ವ್ಯಕ್ತಿತ್ವ ಅಭಿವೃದ್ಧಿ ಕೌಶಲ್ಯ
  • ಬರವಣಿಗೆ, ಂಂಣ, ವಿನ್ಯಾಸ, ಪ್ರೋತ್ಸಾಹ
  • ಪತ್ರಿಕಾ ದಾಖಲಾತಿ/ಸಂಗ್ರಹ
  • ಗ್ರಂಥಾಲಯದ ಬಳಕೆ
  • ಸಾಂಸ್ಕೃತಿಕ ಕಾರ್ಯಕ್ರಮಕ್ಕೆ ಅವಕಾಶ
  • ಆಕಾಶ ವೀಕ್ಷಣೆ ಕಾರ್ಯಕ್ರಮ ಇತ್ಯಾದಿ

ಪ್ರೌಢ ಶಾಲಾವಸ್ಥೆಯಲ್ಲಿ ಪಠ್ಯದ ಜತೆಜತೆಯಲ್ಲಿ ಈ ತರಹದ ಅನೇಕ ಚಟುವಟಿಕೆಗಳನ್ನು ತೊಡಗಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಾ ಎಲ್ಲಾ ಮಕ್ಕಳು ತಮ್ಮ ಆಸಕ್ತಿ, ಕೌಶಲ್ಯ ಬೆಳೆಸುವಂತಹ ವಾತಾವರಣದ ನಿರ್ಮಾಣ ಮಾಡುವುದು ಶಾಲಾ ವ್ಯವಸ್ಥೆಯ ಕರ್ತವ್ಯವಾಗಬೇಕು. ತಮ್ಮ ತಮ್ಮ ಶಾಲಾ ವ್ಯಾಪ್ತಿಯಲ್ಲಿ ಯಾವ ತರಹದ ಮತ್ತು ಯಾವಾಗ ಚಟುವಟಿಕೆಗಳನ್ನು ಮಾಡಬೇಕೆಂಬ ನಿರ್ಧಾರ ಆ ಸ್ಥಳೀಯ ಶಾಲಾ ವ್ಯವಸ್ಥೆಯವರೇ ತೀರ್ಮಾನ ಮಾಡಬೇಕು. ಶಾಲಾ ವ್ಯವಸ್ಥೆಯಲ್ಲಿ ವೃತ್ತಿ ಮಾರ್ಗದರ್ಶನದ ಪರಿಕಲ್ಪನೆ ಬಹಳ ಮುಖ್ಯವಾದುದು ಚಟುವಟಿಕೆಗಳು ಬರೀ ಕಾರ್ಯಕ್ರಮಕ್ಕೆ ಸೀಮಿತವಾಗದೆ ಮಕ್ಕಳ ಕಲಿಕೆ ಹಾಗೂ ಮುಂದಿನ ವೃತ್ತಿಗೆ ಬೇಕಾದ ಕೌಶಲ್ಯಗಳಿಗೆ ಪೂರಕವಾಗಿರಬೇಕು. ಒಟ್ಟಿನಲ್ಲಿ ಈಗಾಗಲೆ ಇರುವ ಅಂಕ ಅಥವಾ ಗ್ರೇಡ್‌ಗೆ ಸೀಮಿತವಾಗಿ ನಡೆಸುವ ಬದಲು ರಾಷ್ಟ್ರೀಯ ಪಠ್ಯಕ್ರಮ 2005ರಲ್ಲಿ ನೀಡಿರುವ ಅಂಶಗಳನ್ನು ಗಣನೆಗೆ ತೆಗೆದುಕೊಂಡು ಶಿಕ್ಷಣ ವ್ಯವಸ್ಥೆ ಮಾರ್ಪಾಡಾಗಬೇಕು. ಅದನ್ನು ನಾವು ಮೊದಲು ನಮ್ಮ ನಮ್ಮ ಶಾಲೆಗಳಲ್ಲಿ ಆರಂಭಿಸೋಣ. ಇಲ್ಲಿ ಚರ್ಚಿಸಿರುವ ಅನೇಕ ವಿಷಯಗಳು ಶಿಕ್ಷಣ ಹೇಗಿರಬೇಕೆಂಬ ಆಶಯದ ಜತೆಗೆ ಮಕ್ಕಳಿಗೆ ವೃತ್ತಿಯ ಆಯ್ಕೆಯಲ್ಲಿ ತಾನೇ ನಿರ್ಧಾರ ಮಾಡುವ ಪ್ರಕ್ರಿಯೆ ಇದು ಸದಾ ನಡೆಯುತ್ತಿರಬೇಕು, ನಿರಂತರವಾಗಿ ನಡೆಯಬೇಕು. ವೃತ್ತಿ ಮಾರ್ಗದರ್ಶನ ಬಗ್ಗೆ ನಾನು ಇಲ್ಲಿ ಸಂಕ್ಷಿಪ್ತವಾಗಿ ಚರ್ಚಿಸಿರುತ್ತೇನೆ. ಇಂತಹ ಒಂದು ಚಿಂತನೆಯನ್ನು ನಾವು ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬರೂ ಆರಂಭಿಸಿದಲ್ಲಿ, ತಮ್ಮ ಚಿಂತನೆಯೊಂದಿಗೆ, ಮಕ್ಕಳ ಮತ್ತು ಹೆತ್ತವರ ಚಿಂತನೆಗಳು ಸೇರಿ ನಮ್ಮ ವೃತ್ತಿ ಮಾರ್ಗದರ್ಶನ ಕೇಂದ್ರಗಳು ಹೊಸ ರೂಪದಲ್ಲಿ ಹೊರಹೊಮ್ಮಿ ಎಲ್ಲಾ ಮಕ್ಕಳಿಗೆ ವೃತ್ತಿ ಮಾರ್ಗದರ್ಶನವು ಲಭಿಸಲಿ ಎಂದು ಆಶಿಸುತ್ತೇನೆ.

ಇಸ್ಮತ್ ಫಜೀರ್

ರಾಷ್ಟ್ರೀಯತೆಯ ಪರಿಕಲ್ಪನೆಯೊಂದಿಗೆ ಹೋರಾಡಿದ ಪ್ರಪ್ರಥಮ ರಾಜ : ನಮ್ಮ ಇತಿಹಾಸವನ್ನು ವಿರೂಪಗೊಳಿಸಿದಂತೆಯೇ ನಮ್ಮ ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯ ಸಂಗ್ರಾಮದ ಚರಿತ್ರೆಯನ್ನೂ ಕೆಲವು ಸಂದರ್ಭಗಳಲ್ಲಿ ತಿರುಚಲಾಗಿದೆ. ಉದಾ: ನಮ್ಮ ರಾಷ್ಟ್ರೀಯ ಚಳವಳಿಯಲ್ಲಿ ಮುಸ್ಲಿಮರ ಪಾತ್ರ ನಗಣ್ಯ. ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯ ಚಳವಳಿಯ ಬಗ್ಗೆ ಮುಸ್ಲಿಮರು ವಿಇಂಂ ಆಸ್ಥೆ ತೋರಿಸಿಲ್ಲ. ಅವರಿಗೆ ರಾಷ್ಟ್ರೀಯತೆಯ ಪರಿಕಲ್ಪನೆಯೋ, ಕಾಳಜಿಯೋ ಇರಲಿಲ್ಲ. ಇಂತಹ ಸತ್ಯಕ್ಕೆ ಅಪಚಾರವೆಸಗುವ ಕುತ್ಸಿತ ಪ್ರಯತ್ನಗಳು ಧಾರಾಳವಾಗಿ ನಡೆದಿದೆ. ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯದ ಂಚಿಂಔ ಪರಿಕಲ್ಪನೆಯೂ ಉಪಖಂಡದ ಪ್ರಜೆಗಳಲ್ಲಿ ಇರದೇ ಇದ್ದಂತಹ ಆ ಕಾಲದಲ್ಲಿ ಅಪ್ಪಟ ರಾಷ್ಟ್ರೀಯವಾದಿ ಧೋರಣೆಯೊಂದಿಗೆ ವಸಾಹತುಶಾಹಿ ಶಕ್ತಿಗಳೊಂದಿಗೆ ಕಾದಾಡಿ ರಣರಂಗದಲ್ಲೇ ವೀರಮರಣವನ್ನಪ್ಪಿದ ಶಹೀದೇ ಮಿಲ್ಲತೇ ಫತೇ ಅಲಿ ಟಿಪ್ಪು ಸುಲ್ತಾನರ ಚರಿತ್ರೆಯ ಮೇಲೆ ಇತಿಹಾಸ ಲಂಪಟರು ಎರಚಿದ ಮಸಿ ಇಂದಿಗೂ ಮಾಸದಂತೆ ಪೀತ ಚರಿತ್ರೆಕಾರರ ಶನಿ ಸಂತಾನಿಗಳು ಶತಾಯ ಗತಾಯ ಪ್ರಯತ್ನಿಸುತ್ತಿದ್ದಾರೆ.

ಟಿಪ್ಪುವನ್ನು ಓರ್ವ ಮೂಢ ಮತಾಂಧ ಎಂದು ಸುಳ್ಳಾರೋಪಿಸುವ ಭರದಲ್ಲಿ ಆತನಿಗಿದ್ದ ರಾಷ್ಟ್ರೀಯತೆಯ ಪರಿಕಲ್ಪನೆಯನ್ನು ಇಲ್ಲವಾಗಿಸುವ ಪ್ರಯತ್ನ ಚರಿತ್ರೆಯುದ್ದಕ್ಕೂ ನಡೆಯುತ್ತಾ ಬಂದಿದೆ. ಅಂಇಂಔವಶಾತ್ ಸತ್ಯವನ್ನು ಒರೆಗೆ ಹಚ್ಚಿ ಅದಕ್ಕೆ ಇಂಂಂಔ ಹೊಳಪು ನೀಡುವಂತಹ ಸ್ವಸ್ಥ ಮನಸ್ಕ ಇತಿಹಾಸಕಾರರು ಲಂಪಟರಿಗೆ ಸಮರ್ಥವಾಗಿಯೇ ಕಾಲ ಕಾಲಕ್ಕೆ ಪ್ರತ್ಯುತ್ತರ ನೀಡುತ್ತಲೇ ಬಂದಿದ್ದಾರೆ. ಪ್ರಸ್ತುತ ಕಾಲಘಟ್ಟ ಭಾರತದ ಫ್ಯಾಸಿಸಂ ಉಚ್ಛ್ರಾಯ ಸ್ಥಿತಿಗೇರಿದ ಕಾಲಘಟ್ಟ. ಫ್ಯಾಸಿಸಂನ ಮೂಲ ಸಿದ್ಧಾಂತ ಒಂದು ಸುಳ್ಳನ್ನು ನೂರು ಬಾರಿ ಪುನರಾವರ್ತಿಸಿ ಅದನ್ನು ಸತ್ಯವೆಂದು ಸಾಬೀತುಪಡಿಸಲು ಹೆಣಗಾಡುವುದು.

ಕೆಲವು ಇತಿಹಾಸಕಾರರು ಟಿಪ್ಪು ವೀರ, ಶೂರ ಸೇನಾನಿಯೇನೋ ಸರಿ ಆದರೆ ಅತನಿಗೆ ರಾಷ್ಟ್ರೀಯತೆಯ ಪರಿಕಲ್ಪನೆಯೇ ಇರಲಿಲ್ಲ ಎಂದು ಅಡ್ಡಗೋಡೆಯ ಮೇಲೆ ದೀಪವಿಟ್ಟಂತೆ ಬರೆದದ್ದೂ ಇದೆ. ಆಸಕ್ತಿಯ ವಿಚಾರವೇನೆಂದರೆ 17ನೇ ಶತಮಾನದಲ್ಲಿ ಪೋರ್ಚುಗೀಸರೊಂದಿಗೆ ಕೆಚ್ಚೆದೆಯಿಂದ ಹೋರಾಡಿದ ವೀರ ರಾಣಿ ಅಬ್ಬಕ್ಕಳನ್ನು ಭಾರತದ ಪ್ರಪ್ರಥಮ ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯ ಹೋರಾಟಗಾರ್ತಿಯೆನ್ನಲಾಗುತ್ತದೆ. ಆದರೆ ಉಪಖಂಡದಲ್ಲಿ ಸಾಮ್ರಾಜ್ಯಶಾಹಿ ಬಿಚಿಟಿಂಂ ಕಪಿಮುಷ್ಠಿಯು ಂಂಂಂಂಔ ಬಲಿಂ~ಇಂಂಂ ಸಂದರ್ಭ ಅಂದರೆ 18ನೇ ಶತಮಾನದ ಕೊನೆಯ ಒಂದೂವರೆ ದಶಕದಲ್ಲಿ ಉಪಖಂಡದ ಜನತೆಯ ಮೇಲೆ ದಾಸ್ಯದ ಸಂಕೋಲೆಯನ್ನು ಬಿಗಿಗೊಳಿಸಿದ ಬಿಚಿಟಿಂಂ ವಿರುದ್ಧ ಕೆಚ್ಚೆದೆಯಿಂದ ಹೋರಾಡಿ ಹುತಾತ್ಮನಾದ ಟಿಪ್ಪುವನ್ನು ತನ್ನ ಸಾರ್ವಭೌಮತೆಂು ಉಳಿವಿಗಾಗಿ ಹೋರಾಡಿದ ಅರಸ ಎಂಬರ್ಥದಲ್ಲಿ ಚಿತ್ರಿಸಲಾಗುತ್ತಿದೆ.

1799ರ ಮೇ 4ರಂದು ಟಿಪ್ಪು ಹುತಾತ್ಮನಾದ ಸುದ್ದಿ ತಿಳಿದಾಗ ಬಿಚಿಟಿ ಗವರ್ನರ್ ಜನರಲ್ ಲಾರ್ಡ್ ವೆಲ್ಲೆಸ್ಲಿ ಮದ್ಯದ ಲೋಟವನ್ನೆತ್ತಿ ಲೇಡಿಸ್ ಎಂಡ್ ಜಂಟಲ್‌ಮ್ಯಾನ್, ಮದ್ಯದ ಈ ಗುಟುಕು ಇಂಡಿಯಾದ ಹೆಣಕ್ಕೆ ಎಂದು ಂಂಇಂಂಂಂಂಇ ಮಾಡಿದ್ದ. ಒಂದು ವೇಳೆ ಟಿಪ್ಪು ರಾಷ್ಟ್ರೀಯವಾದಿಯಾಗಿರದಿದ್ದರೆ ಆತ ಇಂಡಿಯಾದ ಹೆಣ ಎನ್ನುವುದಕ್ಕೆ ಬದಲಾಗಿ ಮೈಸೂರಿನ ಹೆಣ ಎನ್ನುತ್ತಿದ್ದನೇನೋ?

“Tippu is finished, the British power has increased. The whole East India is already theirs. Poona will be the next victim.

Evil day seem to be ahead, there is no escape from destiny” ಭಾರತದಲ್ಲಿ ಬಿಚಿಟಿಂಂ ಆಳ್ವಿಕೆಯ ವಿಸ್ತರಣೆಗೆ ಅತ್ಯಂತ ಪ್ರಬಲ ಮತ್ತು ಏಕೈಕ ತಡೆಯಾಗಿದ್ದದ್ದು ಟಿಪ್ಪು ಎಂಬ ಸತ್ಯವನ್ನು ಸ್ವತಃ ಬಿಚಿಟಿ ಪರವಿದ್ದ ಇತಿಹಾಸಕಾರರೇ ಇಂಂಂಂಂಔ ಕಡೆಗಳಲ್ಲಿ ದಾಖಲಿಸಿದ್ದಾರೆ. ಟಿಪ್ಪು ರಣರಂಗದಲ್ಲಿ ಹುತಾತ್ಮನಾದ ಸುದ್ದಿ ತಿಳಿದಾಗ ಪಶ್ಚಾತ್ತಾಪದಿಂದ ನರಳಿದ ಮರಾಠರ ’ನಾನಾ’ ಹೃದಯವೇದನೆಯಿಂದ ಅಂದಿದ್ದ ಮಾತುಗಳನ್ನು ಬಿಚಿಟಿ ಇತಿಹಾಸಕಾರರು ಹೀಗೆ ದಾಖಲಿಸಿದ್ದಾರೆ. ಈ ಮಾತುಗಳು ಟಿಪ್ಪುವಿಗೆ ಬಿಚಿಟಿಂಂ ವಿರುದ್ಧವಿದ್ದ ಇಂಂಂ, ಆತನ ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯ ವಾಂಛೆಗೆ ಅತೀ ದೊಡ್ಡ ನಿದರ್ಶನವೂ ಹೌದು.

ಟಿಪ್ಪು ಮರಾಠರನ್ನಾಗಲೀ ನಿಜಾಮರನ್ನಾಗಲೀ ಅಥವಾ ಇನ್ಯಾರೇ ದೇಶೀಯ ರಾಜರನ್ನಾಗಲೀ ತನ್ನ ಶತ್ರುಗಳೆಂದು ಪರಿಗಣಿಸಿರಲಿಲ್ಲ. ಬಿಚಿಟಿಂಂ’್ನು ಉಪಖಂಡದಿಂದ ಒದ್ದೋಡಿಸುವ ಸಲುವಾಗಿ ಮರಾಠರು ಮತ್ತು ನಿಜಾಮರೊಂದಿಗೆ ಮೈತ್ರಿಯ ಹಸ್ತವನ್ನು ಟಿಪ್ಪು ಅನೇಕ ಬಾರಿ ಚಾಚಿದ್ದ. ಮೂರನೇ ಆಂಗ್ಲ ೆುಸೂರು ಯುದ್ಧದ ಬಳಿಕ ಟಿಪ್ಪು ಮರಾಠರ ಪ್ರತಿನಿಧ ಹರಿಪಂತನನ್ನು ಭೇಟಿಯಾಗಿ ಚೆನ್ನಾಗಿ ತಿಳಿದುಕೊಳ್ಳಿ. ಖಂಡಿತವಾಗಿಯೂ ನಾನು ನಿಮ್ಮ ಶತ್ರುವಲ್ಲ, ನಿಮ್ಮ ನಿಜವಾದ ಶತ್ರುಗಳು ಇಂಗಿಂಂಂಂ. ಅವರ ಕುರಿತಂತೆ ಎಚ್ಚರದಿಂದಿರಿ ಎಂದಿದ್ದ. – 1

ಗಾಂಧೀಜಿ ಯಂಗ್ ಇಂಡಿಯಾ ಪತ್ರಿಕೆಯಲ್ಲಿ ಬರೆದ ಲೇಖನವೊಂದರಲ್ಲಿ ಟಿಪ್ಪುವನ್ನು ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯ ಪ್ರವಾದಿ ಎಂದು ಕೊಂಡಾಡಿದ್ದರು. 1945ರ ಟಿಪ್ಪು ಸ್ಮಾರಕೋತ್ಸವ ಸಂದರ್ಭ ಗಾಂಧೀಜಿಯವರು ಎ.ಜೆ.ಖಲೀಲರಿಗೆ ಬರೆದ ಪತ್ರವೊಂದರಲ್ಲಿ ಟಿಪ್ಪುವಿನ ಕಾಲದಲ್ಲಿ ಅವನು ಸಾಧಿಸಿದ ಕೆಲಸವೇ ಸಾಕು, ಅದೊಂದು ಆನಂದ ಮೂಲ, ಸ್ಫೂರ್ತಿ ಮೂಲ. ಒಂದೆಡೆ ಟಿಪ್ಪು ಬಿಚಿಟಿಂಂ’್ನು ಉಪಖಂಡದಿಂದ ಒದ್ದೋಡಿಸುವ ಪ್ರಯತ್ನದಲ್ಲಿ ತಲ್ಲೀನನಾಗಿದ್ದರೆ, ಇನ್ನೊಂದೆಡೆ ನಮ್ಮ ಜನ ಹಿಂದೂ-ಮುಸ್ಲಿಂ ಎಂದು ಪರಸ್ಪರರೊಳಗೆ ಕಚ್ಚಾಡುತ್ತಾ ತಮ್ಮ ಬಾಗಿಲ ಬಳಿ ಇದ್ದ ಪರದೇಶಿ ಶತ್ರುವಿನ ಬಗ್ಗೆ ಉದಾಸೀನ ತಾಳಿದ್ದರು ಎಂದು ಉಲ್ಲೇಖಿಸಿದ್ದರು.

‘Discovery of India’ ಜವಾಹರ್‌ಲಾಲ್ ನೆಹರೂ ಅವರು ತನ್ನ ದಲ್ಲಿ ಹೈದರಾಲಿ-ಟಿಪ್ಪು ಬಿಚಿಟಿ ವಸಾಹತು ಶಾಹಿಯ ವಿರುದ್ಧ ಹೋರಾಡಿ ಈಸ್ಟ್ ಇಂಡಿಯಾ ಕಂಪೆನಿ ಸ್ಥಾಪಿಸ ಹೊರಟ ಪ್ರಭುತ್ವವನ್ನು ಸಂಪೂರ್ಣ ನಿರ್ನಾಮ ಮಾಡುವ ಹಂತಕ್ಕೆ ತಲುಪಿ ಬಿಚಿಟಿಂರಿಇ ವಿಪರೀತ ಯಾತನೆಯನ್ನು ತಂದೊಡ್ಡಿದ್ದರು ಎಂದು ಬರೆದಿದ್ದಾರೆ.

Alwood Equaite ತನ್ನ Romance of India ಕೃತಿಯಲ್ಲಿ ಒಂದು ವೇಳೆ ಹೈದರ್ ಜೀವಿಸಿದ್ದರೆ ಬಹುಶಃ ಆತ ಇಂಗಿಂಂಇಂಂ’ೆಸಂಧಾನ ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದನೇನೋ, ಆದರೆ ಟಿಪ್ಪುವಿನ ಉದ್ದೇಶ ಮಾತ್ರ ಇಂಗಿಂಂಂ’್ನು ಭಾರತದಿಂದ ಒದ್ದೋಡಿಸುವುದಾಗಿತ್ತು ಎಂದು


1787ರ ಫೆಬ್ರವರಿ 2ರಂದು ಕಲ್ಲಿಕೋೆಯ ಫೌಜುದಾರ ಅರ್ಶದ್ ಬೇಗ್‌ನಿಗೆ ಬರೆದ ಪತ್ರವೊಂದರಲ್ಲಿ ಕಲ್ಲಿಕೋೆಯ ಜನರು ಬಿಚಿಟಿಂರಿಂಂ ಯಾವುದೇ ಸಾಮಾನು ಸರಂಜಾಮು ಕೊಳ್ಳದಂತೆ ಅವರಿಗೆ ಕಟ್ಟಾಜ್ಞೆ ವಿಧಿಸಬೇಕು. ತನ್ಮೂಲಕ ಬಿಚಿಟಿಂರಿಇ ಂಂಂಂಔವನ್ನು ತಂದೊಡ್ಡಬೇಕು ಎಂದು ಟಿಪ್ಪು ಬರೆದಿದ್ದನು. – 2

ಒಟ್ಟಾರೆಯಾಗಿ ಹೇಳುವುದಾದರೆ ರಾಷ್ಟ್ರೀಯತೆಯ ಪರಿಕಲ್ಪನೆಯನ್ನಿಟ್ಟು ಹೋರಾಡಿದ ಮೊಟ್ಟ ಮೊದಲ ಅರಸ ಟಿಪ್ಪು. ಪರಕೀಯರ ಗುಲಾಮಗಿರಿಯಲ್ಲಿ ನಮ್ಮ ಜನತೆ ನಲುಗುವುದರ ಕುರಿತು ಟಿಪ್ಪುವಿಗೆ ಅಪಾರ ವೇದನೆಯಿತ್ತು. ಆದ್ದರಿಂದಲೇ ಸಾಗರದಾಚೆಯಿಂದ ಬಂದವರನ್ನು ಮಾತ್ರ ಟಿಪ್ಪು ಶತ್ರುಗಳೆಂದು ಪರಿಗಣಿಸಿದ್ದ. ದೇಶೀಯ ರಾಜರುಗಳ ಮೇಲೆ ಟಿಪ್ಪುವಿಗೆ ನಿಜವಾಗಿಯೂ ಇಂಂವಿರಲಿಲ್ಲ. ಕೆಲವು ದೇಶೀಯ ರಾಜರುಗಳು ವ್ಯಾಪಾರಕ್ಕಾಗಿ ಬಂದ ಬಿಚಿಟಿಂರಿಇ ಸಾಮ್ರಾಜ್ಯ ವಿಸ್ತರಣೆಗೆ ಸಹಾಯ, ಸಹಕಾರ ನೀಡುತ್ತಿದ್ದುದನ್ನು ಸಹಿಸದೇ ಟಿಪ್ಪು ಅವರ ಮೇಲೆಯೂ ಯುದ್ಧ ಹೂಡಬೇಕಾಗಿ ಬಂದಿತ್ತು. ಒಂದು ವೇಳೆ ಟಿಪ್ಪುವಿನ ಈ ಉನ್ನತ ವಿಚಾರಧಾರೆಗೆ ಅಂದಿನ ದೇಶೀಯ ರಾಜರು ಸಹಕರಿಸಿದ್ದಿದ್ದರೆ, ಟಿಪ್ಪುವಿಗೆ ಅಗತ್ಯ ಬೆಂಬಲ ನೀಡಿದ್ದಿದ್ದರೆ 1947ಕ್ಕಿಂತ 150 ಂಂಜಂಳ ಹಿಂದೆಯೇ ಭಾರತ ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯ ಪಡೆಯುತ್ತಿತ್ತು.

ನಾಡಿನ ರಕ್ಷಣೆಗಾಗಿ ಕರುಳ ಕುಡಿಗಳನ್ನು ಒತ್ತೆಯಿಟ್ಟ ಟಿಪ್ಪುವಿನ ಹೊರತಾದ ಇನ್ನೊಂದು ನಿದರ್ಶನ ಜಗತ್ತಿನ ಚರಿತ್ರೆಯಲ್ಲೇ ಸಿಗದು. ಪರಕೀಯರ ದಾಸ್ಯದಿಂದ ದೇಶವನ್ನು ವಿಮೋಚನೆಗೊಳಿಸುವ ನಿಟ್ಟಿನಲ್ಲಿ ರಣರಂಗದಲ್ಲೇ ವೀರಮರಣವನ್ನಪ್ಪಿದ ಚರಿತ್ರೆ ಜಾಗತಿಕ ಇತಿಹಾಸದಲ್ಲೇ ವಿರಳ. ಅಂತಹ ವಿರಳಾತಿವಿರಳ ಅರಸರ ಪಾಲಿಗೆ ಸೇರಿದ ವೀರಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯಸೇನಾನಿ ಶಹೀದೇ ಮಿಲ್ಲತೇ ಫತೇ ಅಲಿ ಟಿಪ್ಪುಸುಲ್ತಾನ್….!

ಅಪೂರ್ವ ಮಾನವತಾವಾದಿ ಅರಸ : ಟಿಪ್ಪು ತನ್ನ ವೈಯಕ್ತಿಕ ಬದುಕಿನಲ್ಲಿ ಓರ್ವ ಸಂಪ್ರದಾಯಸ್ಥ ಮುಸಲ್ಮಾನನಾಗಿದ್ದ. ಆದರೆ ಆತ ಎಂದೂ ತನ್ನ ಮುಸ್ಲಿಮೇತರ ಪ್ರಜೆಗಳ ಮೇಲೆ ತನ್ನ ನಂಬಿಕೆಯನ್ನು ಹೇರಿಲ್ಲ. ಆತ ಅತ್ಯಂತ ಸಹಿಂಂ ರಾಜನಾಗಿದ್ದ ಮತ್ತು ಇತರ ಧಮೀಯರ ನಂಬಿಕೆಗಳನ್ನು ಅಪಾರವಾಗಿ ಗೌರವಿಸುತ್ತಿದ್ದ. 1787ರಲ್ಲಿ ಟಿಪ್ಪು ಹೊರಡಿಸಿದ ಇಂಂಂಇಂಇಂಂಂಂ ಇಂತಿದೆ ಪರಧರ್ಮ ಸಹಿಂಂಇ ಕುರ್‌ಆನಿನ ಮೂಲಭೂತ ತತ್ವ. ಧರ್ಮದಲ್ಲಿ ಒತ್ತಾಯವಿಲ್ಲವೆಂದು ಕುರ್‌ಆನ್ ಹೇಳುತ್ತದೆ. ಸತ್ಯವಿವೇಚನೆಯು ಇಂಂಂತಿಂಂವಾದುದು. ಬೇರೆ ಧರ್ಮದ ದೈವ ವಿಗ್ರಹಗಳನ್ನು ದೂಷಿಸಬಾರದು ಎಂದು ಕುರ್‌ಆನ್ ಹೇಳುತ್ತದೆ. ಅಲ್ಲಾಹನನ್ನು ಬಿಟ್ಟು ಬೇರೆಯವರೊಡನೆ ಪ್ರಾರ್ಥಿಸುವರನ್ನು ನಿಂದಿಸಬೇಡಿ. ಹಾಗೆ ಮಾಡಿದರೆ ಅಲ್ಲಾಹನನ್ನೇ ದೂಷಿಸಿದಂತಾಗುತ್ತದೆ. ಅಲ್ಲಾಹನು ಇಚ್ಛಿಸಿದ್ದರೆ ನಮ್ಮನ್ನೆಲ್ಲಾ ಒಂದೇ ಕೋಮಿಗೆ ಸೇರಿಸುತ್ತಿದ್ದ..- 3 ಇಂತಹ ಅಪ್ಪಟ ಮಾನವತಾವಾದಿ ಟಿಪ್ಪುವಿಗೆ ಇತಿಹಾಸ ಲಂಪಟರು ಮತಾಂಧತೆಯ ಹಣೆಪಟ್ಟಿ ಹಚ್ಚಿ ಸತ್ಯಕ್ಕೆ ಅಪಚಾರ ವೆಸಗುತ್ತಿರುವುದು ಂಂಂಂಇಂಔಂಂ.

ಟಿಪ್ಪುವಿಗೆ ತಂದೆ ಹೈದರಾಲಿ ಹಿಂದೂ ಮತ್ತು ಇಸ್ಲಾಂ ಎರಡೂ ಧರ್ಮದ ಶಿಕ್ಷಣವನ್ನೂ ಕೊಡಿಸಿದ್ದ. ಮೌಲವಿ ಉಬೇದುಲ್ಲಾಹ್ ಇಸ್ಲಾಮೀ ಧಾರ್ಮಿಕ ಶಿಕ್ಷಣ ನೀಡುತ್ತಿದ್ದರೆ ಜೊತೆ ಜೊತೆಯಾಗಿ ಗೋವರ್ಧನ ಪಂಡಿತರು ಹಿಂದೂ ಧಾರ್ಮಿಕ ಶಿಕ್ಷಣವನ್ನು ನೀಡುತ್ತಿದ್ದರು. ಎಳವೆಯಲ್ಲೇ ಪಡೆದ ಈ ಶಿಕ್ಷಣ ಟಿಪ್ಪುವನ್ನು ಓರ್ವ ಅಪ್ಪಟ ಮಾನವತಾವಾದಿಯನ್ನಾಗಿ ರೂಪಿಸಿತು. ದೇವರು ಯಾವುದೇ ಒಂದು ಧರ್ಮದ ರೂಪಕ್ಕೆ ಸೀಮಿತವಲ್ಲ. ಅವನು ಯಾವುದರಿಂದಲೂ ಹೊರತಲ್ಲ ಎಂದು ಟಿಪ್ಪು ಪ್ರತಿಪಾದಿಸುತ್ತಿದ್ದ. ಟಿಪ್ಪು ತನ್ನ ಆಡಳಿತಾವಧಿಯಲ್ಲಿ 156 ದೇವಾಲಯಗಳಿಗೆ ಉಂಬಳಿ ನೀಡಿದ್ದ. ಹಿಂದೂ ಮರಾಠರು ಹಾನಿಗೈದಿದ್ದ ಶೃಂಗೇರಿ ಶಾರದಾ ಪೀಠ, ಶ್ರೀರಂಗ ದೇವಾಲಯದ ದುರಸ್ಥಿಗೆ ಉದಾರ ಧನ ಸಹಾಯ ನೀಡಿದ್ದ.

ಟಿಪ್ಪುವಿಗೆ ಮಾನವ ಘನತೆ ಮತ್ತು ಮಾನವ ಹಕ್ಕುಗಳ ಕುರಿತಂತೆ ಅಪಾರ ಕಾಳಜಿಯಿತ್ತು. 1787ರಲ್ಲಿ ಮಲಬಾರ್‌ನ ಗವರ್ನರ್ ಬರೆದ ಪತ್ರದಲ್ಲಿ ಮಲಬಾರ್ ಪ್ರದೇಶದಲ್ಲಿ ಕೆಳಜಾತಿಯ ಮಹಿಳೆಯರು ತಮ್ಮ ಸ್ತನಗಳನ್ನು ತೆರೆದು ಅರೆನಗ್ನವಾಗಿ ತಿರುಗಾಡುತ್ತಿದ್ದ ಪದ್ಧತಿಯನ್ನು ನಿಇಂ’ಸಲು ಆದೇಶಿಸಿದ್ದ. ಧಾರ್ಮಿಕ ವಿಶ್ವಾಸದ ನೆದಲ್ಲಿ ಮೇಲ್ಜಾತಿ ಜನಗಳು ಕೆಳಜಾತಿಯ ಮಹಿಳೆಯರ ಮೇಲೆ ಹೇರಿದ್ದ ನೀಚ ಪದ್ಧತಿಯನ್ನು ಇಲ್ಲವಾಗಿಸಲು ಸಾದ್ಯಂತ ಯತ್ನಿಸಿದ ಟಿಪ್ಪುವಿನದು ಎಂತಹ ಮಾನವೀಯ ಅಂತಃಕರಣ ಎನ್ನುವುದಕ್ಕೆ ಒಂದು ನಿದರ್ಶನಂಇಔ. ಟಿಪ್ಪುವಿಗೆ ದುಡಿಯುವ ವರ್ಗದ ಜನರ ಮೇಲೆ, ಅವರ ಹಕ್ಕುಗಳ ರಕ್ಷಣೆಯ ಕುರಿತಂತೆ ಂಚಿಂಔವಾದ ಪರಿಕಲ್ಪನೆಯಿತ್ತು. 1789ರಲ್ಲಿ ಟಿಪ್ಪು

ತನ್ನ ಮಂತ್ರಿಮಂಡಲವನ್ನುದ್ದೇಶಿಸಿ ಮಾಡಿದ ಂಂಣ ಶ್ರಮಿಕ ವರ್ಗದ ಪರ ಮಿಡಿಯುವ ಆತನ ಅಂತರಂಗವನ್ನು ಪ್ರದರ್ಶಿಸುತ್ತದೆ. ಫರೋಗಳು ತಮ್ಮ ಗುಲಾಮರ ಪರಿಶ್ರಮದಿಂದ ಪಿರಮಿಡ್‌ಗಳನ್ನು ಕಟ್ಟಿದರು. ಚೀನಾ ಮಹಾಗೋಡೆಯ ದಾರಿಗುಂಟ ಬಲವಂತಕ್ಕೊಳಗಾಗಿ ಅದನ್ನು ಕಟ್ಟಿದ, ಕಟ್ಟುವಾಗ ತಮ್ಮ ಮೇಲ್ವಿಚಾರಕರ ಚಾಟಿ ಮತ್ತು ಕೊರಡೆಗಳಿಂದ ಪೆಟ್ಟು ತಿಂದ ಗುಲಾಮರ ರಕ್ತ ಹಾಗೂ ಮೂಳೆಗಳು ಚೆಲ್ಲಾಪಿಲ್ಲಿಯಾಗಿ ಬಿದ್ದಿವೆ. ರೋಮ್ ಸಾಮ್ರಾಜ್ಯ, ಬ್ಯಾಬಿಲೋನ್, ಗ್ರೀಸ್ ಮತ್ತು ಕಾರ್ಥೆಜ್‌ಗಳ ಭವ್ಯ ಕಟ್ಟಡಗಳನ್ನು ನಿರ್ಮಿಸಲು ಅಸಂಖ್ಯಾತ ಜನಗಳು ಗುಲಾಮರಾಗಿ ಸರಪಳಿಗಳಿಂದ ಬಂಧಿಸಲ್ಪಟ್ಟರು. ಸಾವಿರ-ಸಾವಿರ ಜನರು ರಕ್ತಹರಿಸಿ ಸಾವನ್ನಪ್ಪಿದ್ದರು. ಇದು ಕೈಲಾಗದ ದಪಿಜಂಔ ರಾಜನೊಬ್ಬನ ಪೊಳ್ಳು ಕೀರ್ತಿಯ ಹಂಬಲಕ್ಕಾಗಿ ಅವನ ದಬ್ಬಾಳಿಕೆಗೊಳಗಾಗಿ ತಮ್ಮ ಮನೆ ಮಠಗಳಿಂದ ಎಳೆ ತಂದು ಗುಲಾಮರನ್ನಾಗಿ ಮಾಡಿ ಸರಪಳಿಗಳಿಂದ ಬಂಧಿತರಾದ ಜನರ ನೋವು ನರಳಿಕೆಗಳಿಂದ ಹುಟ್ಟಿಕೊಂಡ ಸಾಮ್ರಾಜ್ಯವೊಂದರ ಅವಇಂಂಂಳವು. ಆದುದರಿಂದ ನಮ್ಮ ರಸ್ತೆ ಮತ್ತು ಅಣೆಕಟ್ಟುಗಳ ಅಡಿಪಾಯದೊಡನೆ ಮಾನವರ ರಕ್ತ ಮತ್ತು ಕಣ್ಣೀರು ಬೆರೆಯಬಾರದು. – 4

ಟಿಪ್ಪು ತನ್ನ ಬದುಕಿನ ಬಹುಕಾಲ ಯುದ್ಧರಂಗದಲ್ಲೇ ಕಳೆಯಬೇಕಾಗಿ ಬಂದಿದ್ದರೂ ಆತ ತನ್ನ ಶತ್ರು ಸೈನಿಕರನ್ನು ಯುದ್ಧ ಭೂಮಿಯಲ್ಲಿ ಮಾತ್ರ ಶತ್ರುಗಳೆಂದು ಪರಿಗಣಿಸುತ್ತಿದ್ದ. ಶತ್ರುಗಳ ಸ್ತ್ರೀಯರ, ಮಕ್ಕಳ ಮೇಲೆ ಯಾವುದೇ ರೀತಿಯ ದೌರ್ಜನ್ಯವೆಸಗಬಾರದೆಂದು ತನ್ನ ಸೈನಿಕರಿಗೆ ಆದೇಶಿಸಿದ್ದ. ಈ ನಿಟ್ಟಿನಲ್ಲಿ ಒಂದೇ ಶಾಸನವನ್ನು ಕ್ರಮವಾಗಿ 1783, 1785 ಮತ್ತು 1787ರಲ್ಲಿ ಮೂರು ಬಾರಿ ಹೊರಡಿಸಿದ್ದ.

ಜಯಿಸಿದ ಶತ್ರುವಿನ ಸಂಪತ್ತನ್ನು ಲೂಟುವುದರಿಂದ ಕೆಲವೇ ಕೆಲವರು ಶ್ರೀಮಂತರಾಗುತ್ತಾರೆ. ಂಂಔಛಿವು ದರಿದ್ರಗೊಳ್ಳುತ್ತದೆ. ಮತ್ತು ಸಮಸ್ತ ಸೈನ್ಯಕ್ಕೆ ಅಪಕೀರ್ತಿ ತಟ್ಟುತ್ತದೆ. ಯುದ್ಧಗಳು ಕೇವಲ ಯುದ್ಧ ಭೂಮಿಗೆ ಸೀಮಿತವಾಗಿರಬೇಕು. ಅದನ್ನು ಅಮಾಯಕ ನಾಗರಿಕರ ಮೇಲೆ ಹೇರದಿರಿ. ಶತ್ರುಗಳ ಸ್ತ್ರೀಯರನ್ನು ಗೌರವಿಸಿ, ಅವರ ಮಕ್ಕಳನ್ನು ದುರ್ಬಲರನ್ನು ರಕ್ಷಿಸಿರಿ. – 5 ಇಂತಹದ್ದೇ ಆದೇಶವನ್ನು ಟಿಪ್ಪು ತನ್ನ ಮೈತ್ರಿ ಪಕ್ಷದವರಾದ ಫ್ರೆಂಚರಿಗೂ ಹೊರಡಿಸಿದ್ದ. ಇಂತಹ ಅಪ್ಪಟ ಮಾನವೀಯ ಕಾಳಜಿಯ ಅರಸ ಜಾಗತಿಕ ಚರಿತ್ರೆಯಲ್ಲೇ ವಿರಳಾತಿವಿರಳ.

ಅತ್ಯಂತ ನ್ಯಾಯ ನಿಂಂ~ರಿಂಂಂಗಿಂಙ ಟಿಪ್ಪು ತಪ್ಪಿತಸ್ಥರನ್ನು ಶಿಕ್ಷಿಸುವಾಗಲೂ ಅವರ ಮಾನವಹಕ್ಕುಗಳನ್ನು ಗೌರವಿಸುತ್ತಿದ್ದ. ಟಿಪ್ಪು ಯಾರನ್ನೂ ಕಾನೂನು ಬಿಟ್ಟು ಶಿಕ್ಷಿಸುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ. 1787ರ ಟಿಪ್ಪುವಿನ ಕಂದಾಯ ನಿಯಮಾವಳಿಯಲ್ಲಿ ಮಳೆ ಬಾರದ ಹಾಗೂ ನೀರಾವರಿ ವ್ಯವಸ್ಥೆ ಸರಿಯಾಗಿರದಿದ್ದ ಂಂಔ ಕಾಲದಲ್ಲಿ ರೈತರ ಮೇಲಿನ ಕಂದಾಯವನ್ನು ಕಡಿಮೆ ಮಾಡಬೇಕು. ಅಗತ್ಯ ಬಿದ್ದರೆ ಸಂಪೂರ್ಣ ಮನ್ನಾ ಮಾಡಬೇಕು. ರೈತ ಹೊಸದಾಗಿ ಜಮೀನನ್ನು ಉಳುಮೆ ಮಾಡಿದ ಮೊದಲ ಮೂರು ಂಂಜ ಕಂದಾಯವನ್ನು ಪಾವತಿಸಬೇಕಿಲ್ಲ. – 6

ಟಿಪ್ಪು ಸುಲ್ತಾನ್ ಅತ್ಯಂತ ಜನಪರ ರಾಜ, ತನ್ನ ಪ್ರಜೆಗಳ ನೋವು ನಲಿವುಗಳಿಗೆ ಸದಾ ಸ್ಪಂದಿಸುತ್ತಿದ್ದ ಕರುಣಾಮಯಿ ರಾಜ. ಮಾನವ ಹಕ್ಕುಗಳು ಮತ್ತು ಮಾನವ ಘನತೆಯ ಬಗ್ಗೆ ಸದಾ ಜಾಗೃತನಾಗಿದ್ದ ರಾಜ. ಮಹಿಳೆಯರ, ಮಕ್ಕಳ, ದುರ್ಬಲರ, ಶೋಷಿತರ ಬಗ್ಗೆ ಟಿಪ್ಪುವಿಂಂಂಔ ಕಾಳಜಿ ಹೊಂದಿದ್ದ ಇನ್ನೊಬ್ಬ ರಾಜ ಉಪಖಂಡದ ಚರಿತ್ರೆಯಲ್ಲೇ ಇನ್ನೊಬ್ಬ ಸಿಗಲಾರ. ಟಿಪ್ಪುವಿನ ಆಳ್ವಿಕೆಯ ಕಾಲ ಮತ್ತು ಆತನ ಹೋರಾಟ ಭಾರತದ ಚರಿತ್ರೆಯ ಪುಟಕ್ಕೆ ನಿಸ್ಸಂಶಯವಾಗಿಯೂ ಒಂದು ಮೆರುಗು. ಟಿಪ್ಪುವಿನ ಚರಿತ್ರೆಗೆ ಮಸಿ ಬಳಿಯುವವರು

ಮಾನವತೆಗೇ ಕಳಂಕ…..


  1. ಕೋ. ಚೆನ್ನಬಸಪ್ಪ – ಹಿಂದೂ ಧರ್ಮ ರಕ್ಷಕ ಟಿಪ್ಪು ಸುಲ್ತಾನ್
  2. Selected Letters of Tippu Sulthan – Krick Patrick
  3. The Sword of Tippu Sulthan- Bhagwan S. Gidwani
  4. The Sword of Tippu Sulthan – Bhagwan S. Gidwani
  5. The Sword of Tippu Sulthan – Bhagwan S . Gidwani
  6. The Sword of Tippu Sulthan – Bhagwan S. Gidwani


ಭಿನ್ನತೆ ಮರೆತು ಸಮುದಾಯದ ಪ್ರಗತಿಯಲ್ಲಿ ಕೈಜೋಡಿಸೋಣ…

 ಬಿ.ಎಸ್. ಮುಹಮ್ಮದ್ ಬಶೀರ್

ಮಾಜಿ ಅಧ್ಯಕ್ಷರು

ಜಮೀಯ್ಯತುಲ್ ಫಲಾಹ್

ಮಂಗಳೂರು ನಗರ ಘಟಕ


ಮುಸಲ್ಮಾನರಾದ ನಾವಿಂದು ಹಲವು ಗುಂಪುಗಳಾಗಿ ಒಡೆದು ಹೋಗಿದ್ದು, ಸುನ್ನೀ ಸಲಫಿ, ತಬ್ಲೀಗ್, ಜಮಾಅತ್ ಎ ಇಸ್ಲಾಮ್ ಮುಂತಾದ ಹಲವಾರು ಸಂಘಟನೆಗಳಲ್ಲಿ ಗುರುತಿಸಿದ್ದೇವೆ. ಅವುಗಳ ಸಮ್ಮೇಳನಗಳಲ್ಲಿ ಭಾಗವಹಿಸಿದ್ದೇವೆ. ನಮ್ಮಿಂದಲೇ ಸಂಗ್ರಹಿಸಿದ ಲಕ್ಷಾಂತರ ರೂಪಾಯಿಗಳು ಖರ್ಚು ಮಾಡಿ ಸಂಘಟಿಸುವ ಆ ಸಮ್ಮೇಳನದಲ್ಲಿ ಮಹಾ ಪಂಡಿತರು, ವಿದ್ವಾಂಸರು, ಆಲಿಂಗಳು ಭಾಗವಹಿಸುವಂತೆ ಮಾಡಲಾಗುತ್ತದೆ, ಆದರೆ ಅವರ ಭಾಷಣಗಳಲ್ಲಿ ಹೆಚ್ಚಿನವುಗಳು ಇನ್ನೊಂದು ಗುಂಪು ಯಾ ಸಂಘಟನೆಯನ್ನು ದೂರುವುದರಲ್ಲಿಯೇ ಕಳೆದುಹೊಗುತ್ತಿದೆಯೇ ವಿನಃ ಸಮುದಾಯಕ್ಕೆ ಪ್ರಯೊಜನವಾಗುವಂತದ್ದೇನೂ ಇಲ್ಲ. ಅದರ ಮುಂದುವರಿದ ಭಾಗ ಎಂಬಂತೆ ಗುಂಪು ಪಂಗಡಗಳ ಹೆಸರಿನಲ್ಲಿ ಮಸೀದಿ ಮದರಸಗಳ ವಿಂಗಡೆ, ಹಲ್ಲೆ, ಗಲಭೆ, ಕೇಸು ಕೋರ್ಟು ಇದು ದಿನ ನಿತ್ಯದ ಸುದ್ದಿಗಳಾಗುತ್ತಿದೆ. ಇದು ಒಂದೆಡೆ…

ಇನ್ನು ಮುಸ್ಲಿಮ್ ಸಮಾಜದ ಆರ್ಥಿಕ ಸ್ಥಿತಿಯನ್ನೋಮ್ಮೆ ಗಮನಿಸುತ್ತಾ ಹೋದರೆ, ವರದಕ್ಷಿಣೆ ಸಮಸ್ಯೆಯಿಂದಾಗಿ ಮದುವೆಯ ಪ್ರಾಯಕ್ಕೆ ಬಂದ ಹೆಣ್ಣು ಮಕ್ಕಳನ್ನು ಮನೆಯಲ್ಲಿಟ್ಟು ರೋಧಿಸುತ್ತಿರುವ ಹೆತ್ತವರು, ಗಂಡನನ್ನು ಕಳೆದುಕೊಂಡು ವಿಧವೆಯಾದ ಸಹೋದರಿಯರು, ತಂದೆಯನ್ನು ಕಳೆದುಕೊಂಡ ಯತೀಮ್ ಮಕ್ಕಳು, ದಿನ ಪೂರ್ತಿ ದುಡಿದರೂ ಒಂದೊತ್ತು ಉಣ್ಣಲು ಒದ್ದಾಡುತ್ತಿರುವ ಅದೇಷ್ಟೋ ಕುಟುಂಬಗಳು. ರೋಗ್ರಸ್ಥರಾಗಿ ಆಸ್ಪತ್ರೆ ಸೇರಿ, ಅಲ್ಲಿ ಬಿಲ್ಲುಪಾವತಿ ಮಾಡಲಾಗದಂತಹ ಅದೇಷ್ಟೋ ಬಡ ರೋಗಿಗಳು, ಆರೈಕೆ ಇಲ್ಲದೆ ಪಾಡುಪಡುತ್ತಿರುವ ಬುದ್ದಿ ಮಾಂಧ್ಯ ಮಕ್ಕಳು ಇನ್ನೂ ಹತ್ತು ಹಲವು… ಉತ್ತಮ ಸಮುದಾಯ ಎಂಬ ಹೆಗ್ಗಳಿಕೆ ಪಾತ್ರವಾದ ಸಮುದಾಯದ ಧಾರ್ಮಿಕ ಶಿಕ್ಷಣ ಮಟ್ಟ ಎಂದರೆ ಮದ್ರಸಗಳಲ್ಲಿ 6-7 ತರಗತಿ ಕಲಿತು ಹೊರಬರುವಾಗ ಮಕ್ಕಳಿಗೆ ಸರಿಯಾಗಿ ಕುರಾಅನ್ ಓದಲು ಕೂಡಾ ತಿಳಿಯದ ಪರಿಸ್ಥಿತಿ…

ದುಡಿಮೆಗಾಗಿ ಕುಟುಂಬ ಬಿಟ್ಟು ಸೌದಿಗೆ ತೆರಳಿದ ಕೆಲವು ಸಹೃದಯಿ ಯುವಕರು ತಾಯಿ ನೆಲದಲ್ಲಿರುವ ಸಮುದಾಯದ ಪ್ರಗತಿಗಾಗಿ ಮುಹಮ್ಮದ್ ಇಕ್ಬಾಲ್ ಯುಸುಫ್ ಎಂಬವರ ನೇತೃತ್ವದಲ್ಲಿ 1988ರಲ್ಲಿ ಒಂದು ಸಭೆ ಸೇರಿ, ಅದಕ್ಕೆ ಅವಿಭಜಿತ ದ.ಕ ಜಿಲ್ಲೆಯ ಕೆಲ ಸಹೃದಯಿ ಯುವಕರನ್ನು ಸೇರಿಸಿ ಹಲವಾರು ಸುತ್ತಿನ ಚರ್ಚೆ- ಸಮಾಲೋಚನೆ ಗೈದು ಸಮುದಾಯದ ಸಮಸ್ಯೆಗಳಿಗೆ ಶಿಕ್ಷಣದ ಮೂಲಕ ಪರಿಹಾರ ಕಂಡುಕೊಳ್ಳಬಹುದೆಂದು ಅರ್ಥೈಸಿದ ಆ ತಂಡ ’ಶಿಕ್ಷಣ ಯಶಸ್ಸಿನ ಕೀಲಿ ಕೈ’ ಎಂಬ ಧ್ಯೇಯದೊಂದಿಗೆ ಜಮೀಯ್ಯತುಲ್ ಫಲಾಹ್ ಎಂಬ ಸಂಸ್ಥೆಯನ್ನು ಸ್ಥಾಪಿಸುತ್ತಾರೆ. ಮುಂದೆ ಈ ಸಂಸ್ಥೆಯು ಆದ್ಯತೆಯ ಮೇರೆಗೆ ನಾಲ್ಕು ಕುಗ್ರಾಮಗಳಾದ ಮಲಾರ್, ಅಡ್ಕರೆ ಪಡ್ಪು, ಇರಾ ಮತ್ತು ಬೆಳ್ಳೂರು ಎಂಬಲ್ಲಿ ಈ ಸಂಸ್ಥೆಯ ವತಿಯಿಂದ ಶಾಲೆಗಳನ್ನು ಪ್ರಾರಂಭಿಸಿ ಜಾತಿ ಮತ ಬೇಧವಿಲ್ಲದೆ ಶಿಕ್ಷಣ ನೀಡಿತು. ಉನ್ನತ ಶಿಕ್ಷಣಕ್ಕಾಗಿ ದೂರದ ಪ್ರದೇಶಗಳಿಂದ ಮಂಗಳೂರಿಗೆ ಬರುವ ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಗಳಿಗೆ ಅನುಕೂಲವಾಗುವ ನಿಟ್ಟಿನಲ್ಲಿ ಮಂಗಳೂರಿನ ಕಂಕನಾಡಿ ಯಲ್ಲ್ಲಿ ಒಂದು ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಗಳ ಹಾಸ್ಟೆಲ್ ಒಂದನ್ನು ನಿರ್ಮಿಸಿತು.

ಅರ್ಧದಲ್ಲಿಯೇ ಶಿಕ್ಷಣ ಮೊಟಕುಗೊಳಿಸಿದ ಸಮುದಾಯದ ಬಡ ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಗಳನ್ನು ಗುರುತಿಸಿ ಅವರನ್ನು ಮರಲಿ ಬಾ ಶಾಲೆಗೆ’ ಯೋಜನೆಯ ಮೂಲಕ ಶಿಕ್ಷಣವನ್ನು ಮುಂದುವರಿಸಲು ಅವಕಾಶ ಕಲ್ಪಿಸಿತು. ಈ ವಿನೂತನ ಯೋಜನೆಯನ್ನು ಗುರುತಿಸಿದ ಕರ್ನಾಟಕ ಸರಕಾರ ಸದ್ರಿ ಸಂಸ್ಥೆಗೆ ರಾಜ್ಯ ಪ್ರಶಸ್ಥಿಯನ್ನು ನೀಡಿ ಗೌರವಿಸಿತು. ಜೊತೆಗೆ ಅವಿಭಜಿತ ದ.ಕ ಜಿಲ್ಲೆಯಾದ್ಯಂತ ತನ್ನ 10 ಘಟಕಗಳನ್ನು ಸ್ಥಾಪಿಸಿ ಆ ಮೂಲಕ ಲಕ್ಷಾಂತರ ರೂಪಾಯಿಗಳ ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿ ವೇತನ ನಿಡುವುದು, ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಗಳಿಗೆ ಉಚಿತ ಪುಸ್ತಕ ನೀಡುವುದು, ಬಡ ಕುಟುಂಬಗಳ ಅಭಿವೃದಿಗಾಗಿ ಮನೆ, ಶೌಚಾಲಯಗಳು, ಮನೆಗಳಿಗೆ ವಿದ್ಯುತ್ ಸಂಪರ್ಕ ಒದಗಣೆ, ರಂಝಾನ್ ತಿಂಗಳಲ್ಲಿ ರಂಝಾನ್ ಕಿಟ್, ಫಿತ್ರ, ಕುರ್ಬಾನಿ ಮಾಂಸವನ್ನು ಬಡವರಿಗೆ ತಲುಸುವುದು, ಅಂಗವಿಕಲರಿಗೆ ಬೇಕಾದ ಗಾಲಿಕುರ್ಚಿ, ಸ್ವ ಉದ್ಯೋಗಕ್ಕಾಗಿ ಆೋ ರಿಕ್ಷಾ, ಮಿನಿ ೆಂಪೋ, ಹೊಳಿಗೆ ಯಂತ್ರ, ಸಣ್ಣ ವ್ಯಾಪರಕ್ಕೆ ಸಹಾಯಧನ ನೀಡುವುದು. ಸಮುದಾಯದ ಆರೋಗ್ಯದ ಹಿತದೃಷ್ಠಿಯಿಂದ ಮಂಗಳೂರು ಮತ್ತು ಉಡುಪಿಯಲ್ಲಿ 7 ಡಯಲಿಸೀಸ್ ಯಂತ್ರಗಳ ಸ್ಥಾಪಸಿ ಕಿಡ್ನಿ ವೈಪಲ್ಯದಿಂದ ಬಳಲುತ್ತಿರುವ ಬಡ ರೋಗಿಗಳಿಗೆ ಅಲ್ಪ ಖರ್ಚಿನಲ್ಲಿ ಡಯಾಲಿಸೀಸ್ ಸೇವೆ, ಆರೋಗ್ಯ ತಪಸಣಾ ಶಿಬಿರ, ಕಣ್ಣು ತಪಸಣಾ ಶಿಬಿರ, ಬಡವರ ಮಕ್ಕಳ ಸುನ್ನತ್, ವೈದ್ಯಕೀಯ ಧನಸಹಾಯ ಮುಂತಾದ ಹಲವು ಸೇವಾ ಕಾರ್ಯಕ್ರಮಗಳನ್ನು ನಿರಂತರವಾಗಿ ಕಳೆದ 25 ವರ್ಷಗಳಿಂದ ನಡೆಸುತ್ತಾ ಬಂದಿದೆ.

ಜಮೀಯ್ಯತುಲ್ ಫಲಾಹ್ ಎಂಬ ಸಂಸ್ಥೆಗೆ ಇದೆಲ್ಲವೂ ಸಾಧ್ಯವಾದುದು… ತಮ್ಮ ಭಿನ್ನಾಭಿಪ್ರಾಯವನ್ನು ಬದಿಗೊತ್ತಿ ಸಂಸ್ಥೆಯೊಂದಿಗೆ ಕೈಜೋಡಿಸಿ ನಿಂತ ಸಾವಿರಾರು ಮಂದಿ ಸದಸ್ಯರಿಂದ. ಆ ಸದಸ್ಯರು ವಿವಿಧ ಗುಂಪು ಪಂಗಡಗಳಿಂದ ಬಂದವರಾದರೂ ಸಮುದಾಯದ ಪ್ರಗತಿಯ ವಿಚಾರದಲ್ಲಿ ತಮ್ಮೆಲ್ಲಾ ಭಿನ್ನತೆಯನ್ನು ಮೆಟ್ಟಿ ನಿಂತು ಸಮುದಾಯದ ಸೇವೆಯಲ್ಲಿ ತಮ್ಮ ನ್ನು ತೊಡಗಿಸಿಕೊಂಡಿರುವುದೇ ಇದಕ್ಕೆ ಕಾರಣ.

ನಮ್ಮ ಧರ್ಮದ ಅಥವಾ ಸಮುದಾಯದ ಸೇವೆ ಗೈಯಲು ಸಂಸ್ಥೆಯೇ ಬೇಕೆಂದಿಲ್ಲ, ಮಸೀದಿ ಅಥವಾ ಜಮಾತ್ ಸಮಿತಿ ಮನಸ್ಸು ಮಾಡಿದರೆ ಸಮುದಾಯದ ಚಿತ್ರಣವನ್ನೇ ಬದಲಾಯಿಸಬಹದು. ಇದರಲ್ಲಿ ಉಲಮಾ ಮತ್ತು ಉಮರಾಗಳು ಪರಸ್ಪರ ಕೈ ಜೋಡಿಸಿದರೆ ಕೆಲಸ ಇನ್ನೂ ಸುಲಭ ಸಾಧ್ಯವಾಗುತ್ತದೆ ಈ ಬಗ್ಗೆ ಇತ್ತೀಚೆಗೆ ನಡೆದ ಒಂದು ಘಟನೆಯನ್ನು ಉದಾಹರಣೆಯಾಗಿ ಉಲ್ಲೇಖಿಸ ಬಯಸುತ್ತೇನೆ. ಮಂಗಳೂರು ಪರಿಸರದ ಮಸೀದಿಯೊಂದರಲ್ಲಿ ಮನೆ ದುರಸ್ಥಿಗೆ ಧನ ಸಹಾಯ ಕೋರಿ ಬಂದ ಅರ್ಜಿಯ ಬಗ್ಗೆ ಪ್ರಸ್ಥಾಪಿಸಿದ ಆ ಮಸೀದಿಯ ಖತೀಬರು ತಾನು ಮತ್ತು ಕಮಿಟಿಯ ಕೆಲವು ಮಂದಿ ಸದಸ್ಯರು ಆ ಅರ್ಜಿದಾರರನ್ನು ಕಂಡು ಅವರ ಮನೆಯ ದುಸ್ಥಿತಿಯ ಬಗ್ಗೆ ಅರಿತಿದ್ದು, ಮನೆಯ ಯಜಮಾನ ಹೃದ್ರೋಗಿಯಾಗಿರುತ್ತಾರೆ ಮನೆಯ ಸ್ಥಿತಿ ತೀರ ಹದಗೆಟ್ಟಿದೆ ಅದಕ್ಕೆ ದೇಣಿಗೆ ನೀಡಬೇಕಂದು ಕರೆನೀಡಿದರು. ಜೊತೆಗೆ ತನ್ನ ಮಾಸಿಕ ವೇತನದ ಅರ್ಧ ಭಾಗವನ್ನು ದೇಣಿಗೆ ನೀಡಿದರು. ಕೇವಲ ಮೂರು ದಿನಗಳಲ್ಲಿ ಆ ಕುಟುಂಬಕ್ಕೆ ಸದ್ರಿ ಮಸೀದಿಯ ಮೂಲಕ ಮೂರು ಲಕ್ಷ ರೂಪಾಯಿಗಳು ದೇಣಿಗೆ ಸಂಗ್ರಹಗೊಂಡು, ಮನೆಯನ್ನು ದುರಸ್ಥಿ ಮಾಡಲಾಯಿತು. ಇದು ಒಂದು ಮಸೀದಿಯ ಖತೀಬರ ಪ್ರಯತ್ನದ ಫಲವಾದರೆ ದ.ಕ ಮತ್ತು ಉಡುಪಿ ಜಿಲ್ಲೆಯ ಸಾವಿರಾರು ಜುಮಾ ಮಸೀದಿಗಳ ಇಮಾಮರು ಮತ್ತು ಕಮಿಟಿ ಸದಸ್ಯರು ಈ ನಿಟ್ಟಿನಲ್ಲಿ ಪ್ರಯತ್ನ ಮಾಡುವುದಾದರೆ ಅದೇಷ್ಟೋ ಬಡ ಹೆಣ್ಣುಮಕ್ಕಳ ಮದುವೆ, ಮನೆ ದುರಸ್ಥಿ, ಬಡವರ ಏಳಿಗೆ ಎಲ್ಲಾವೂ ಸಾಧ್ಯವಲ್ಲವೇ?


ಸಹೋದರರೇ ಇಂದು ನಾವೇಲ್ಲರೂ ನಮ್ಮ ಗುಂಪುಗಾರಿಕೆಯನ್ನು ಬದಿಗೊತ್ತಿ, ನಮ್ಮ ಸಮುದಾಯದ ಅಭಿವೃದ್ದಿ ಮಾಡಲು ಪಣ ತೊಡುವುದಾರೆ ಅಲ್ಲಾಹನು ನಮಗೆ ದಾರಿ ತೋರಿಸುತ್ತಾನೆ… ನಮಗೆ ಸಹಾಯ ಮಾಡುತ್ತಾನೆಂಬುವುದರಲ್ಲಿ ಯಾವುದೇ ಸಂಶಯವಿಲ್ಲ. ಅಲ್ಲಾಹನು ನಮಗೆ ಸಮುದಾಯದ ಸೇವೆ ಮಾಡಲು ಅವಕಾಶ ನೀಡಲಿ, ನಮ್ಮನ್ನು ಇಹಪರಗಳಲ್ಲಿ ವಿಜಯಗೊಳಿಸಲಿ

193ಶಿಕ್ಷಣ ಮತ್ತು ಹೆತ್ತವರ ಜವಾಬ್ದಾರಿಗಳು

ಹಸೀನಾ ಫರ್ವೇರ್ ಆಲಿ

ಅಲ್ಲಾಹನು ಪ್ರವಾದಿ(ಸ.ಅ)ರವರ ಮೂಲಕ ಮಾನವನಿಗೆ ಕಳುಹಿಸಿದ ಪ್ರಥಮ ಸಂದೇಶ ಇಕ್‌ರಹ್ (ಓದು) ಎಂಬುವುದಾಗಿರುತ್ತದೆ. ಇಸ್ಲಾಮ್ ಶಿಕ್ಷಣಕ್ಕೆ ಬಹಳಷ್ಟು ಮಹತ್ವವನ್ನು ನೀಡಿದೆ. ಶಿಕ್ಷಣವು ಸ್ತ್ರೀ ಪುರುಷರ ಸಮಾನ ಹಕ್ಕಾಗಿದೆ. ಉತ್ತಮವಾದ ಶಿಕ್ಷಣ ಮನುಷ್ಯನನ್ನು ಸುಸಂಸ್ಕೃತನನ್ನಾಗಿ ಮಾಡುತ್ತದೆ.

 ಇಂದು ನಮ್ಮ ಸಮಾಜದಲ್ಲಿ ಶಿಕ್ಷಣ ಬಹಳ ಮಹತ್ವವನ್ನು ಪಡೆದಿದೆಯಾದರೂ, ಎಲ್ಲೋ ಏನೋ ಒಂದು ಕೊರತೆ ಇದೆ ಎನಿಸುತ್ತದೆ. ಅದು ಯುವ ಪೀಳಿಗೆಯಲ್ಲಿ ಒಂದು ಜವಾಬ್ದಾರಿಯುತ ಪರಿಪೂರ್ಣ ವ್ಯಕ್ತಿತ್ವವನ್ನು ಬೆಳೆಸುವಲ್ಲಿ ವಿಫಲವಾಗುತ್ತಿದೆ ಅನಿಸುತ್ತದೆ. ಇಂದು ಮಾಧ್ಯಮಗಳು, ಟಿ.ವಿ, ಇಂಟರ್‌ನೆಟ್, ಮೊಬೈಲ್‌ಗಳು ಯುವ ಜನತೆಯನ್ನು ದಾರಿಗೆಡಿಸುತ್ತಿದೆ. ಇಲ್ಲಿ ಒಂದು ಮುಖ್ಯ ವಿಷಯವೆಂದರೆ ಮೊಬೈಲ್, ಟಿ.ವಿ ಇಂಟರ್ ನೆಟ್‌ಗಳನ್ನು ನಾವು ಯಾವ ಉದ್ದೇಶಕ್ಕೆ ಉಪಯೋಗಿಸುತ್ತೇವೆ ಎಂಬುವುದರ ಮೇಲೆ ಅವಲಂಭಿಸಿದೆ. ಒಂದು ಗ್ಲಾಸಿನಲ್ಲಿ ನೀರನ್ನು ಹಾಕಿ ಕುಡಿದರೆ ಅದು ದೇಹಕ್ಕೆ ಉತ್ತಮ, ಆದರೆ ಅದೇ ಗ್ಲಾಸಿನಲ್ಲಿ ಮಧ್ಯವನ್ನು ಹಾಕಿ ಕುಡಿದರೆ ಅದು ದೇಹಕ್ಕೆ ಹಾನಿಕರ, ಜೊತೆಗದು ಎಲ್ಲಾ ಕಡುಕಿಗೂ ಮೂಲವಾಗುತ್ತದೆ. ನಾವು ಮಕ್ಕಳಿಗೆ ಮೊಬೈಲ್, ಕಂಪ್ಯೂಟರ್ ಗಳನ್ನು ತೆಗೆದು ಕೊಡುತ್ತೇವೆ ಅದನ್ನು ಯಾವ ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ಅವರು ಉಪಯೋಗಿಸುತ್ತಿದ್ದಾ ರೆಂಬುದರ ಬಗ್ಗೆ ನಾವು ತಲೆಕೆಡಿಸಿಕೊಳ್ಳುವುದಿಲ್ಲ. ಇಂಟರ್ ನೆಟ್‌ಗಳ ಮೂಲಕ ಪ್ರಾರಂಭವಾಗುವ ಪ್ರೇಮ ಮುಂದುವರಿದು ಆತ್ಮಹತ್ಯೆಯಲ್ಲಿ ಕೊನೆಗೊಂಡ ಹಲವು ನಿರ್ದಶನಗಳು ನಮ್ಮ ಕಣ್ಣ ಮುಂದಿದೆ. ಜೊತೆಗೆ ಇಂದು ಯುವ ಜನತೆಯಲ್ಲಿ ಆತ್ಮಹತ್ಯೆಯ ಮನೋಭಾವವೂ ಹೆಚ್ಚುತ್ತಿದ್ದು, ಸಣ್ಣ ಪುಟ್ಟ ಸಮಸ್ಯೆಗಳನ್ನು ಎದುರಿಸುವ ಸಾಮಾರ್ಥ್ಯವಿಲ್ಲದೆ, ಕೇವಲ ಶಾಲಾ ಕಲಿಕೆಯಲ್ಲಿ ಕಡಿಮೆ ಅಂಕಗಳಿಸುವ ಭಯವು ಅವರನ್ನು ಆತ್ಮಹತ್ಯೆಗೆ ಪ್ರೇರೇಪಿಸುತ್ತದೆ ಎಂಬುವುದು ವಿರ್ಪಯಾಸ. ಇನ್ನು ಎಸ್.ಎಸ್.ಎಲ್.ಸಿ ಪರೀಕ್ಷೆಯಲ್ಲಿ ಅನುತ್ತೀರ್ಣರಾದ ಕಾರಣಕ್ಕೆ ಆತ್ಮಹತ್ಯೆ ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಿರುವ ಮಕ್ಕಳ ಪ್ರಮಾಣ ಹೆಚ್ಚುತ್ತಿದೆ. ಸಣ್ಣ ಪುಟ್ಟ ವಿಚಾರಗಳಿಂದ ಜೀವನದ ಆಸಕ್ತಿಯನ್ನು ಕಳೆದುಕೊಂಡು ಆತ್ಮಹತ್ಯೆಯೇ ಪರಿಹಾರ ಎಂದು ಆ ಮಾರ್ಗವನ್ನು ಹಿಡಿಯುತ್ತಿರುವುದು ದುರಂತವೇ ಸರಿ. ಅಲ್ಲದೆ ಮಕ್ಕಳಿಗೆ ಜೀವನದ ಮೌಲ್ಯ, ಉದ್ದೇಶದ ಬಗೆಗಿನ ಅರಿವಿಲ್ಲ, ಅದನ್ನು ಬೆಳೆಸುವಲ್ಲಿ ನಮ್ಮ ಶಿಕ್ಷಣ ವ್ಯವಸ್ಥೆ ವಿಫಲವಾಗಿದೆಯೋ ಅಥವಾ ತಂದೆ ತಾಯಿಯಂದಿರು ಮಕ್ಕಳ ಮನೋಸ್ಥಿತಿಯನ್ನು ಅರಿಯುವಲ್ಲಿ ವಿಫಲರಾಗುತ್ತಿದ್ದಾರೋ ಎಂಬುವುದಕ್ಕೆ ಉತ್ತರ ಕಂಡುಕೊಳ್ಳ ಬೇಕಾಗಿದೆ. ಹೆತ್ತವರು ಮಕ್ಕಳು ಕೇಳಿದಷ್ಟು ಹಣ ನೀಡಿ, ಅವರಿಗೆ ಬೇಕಾದ ಸವಲತ್ತುಗಳನ್ನು ನೀಡಿ ಸುಮ್ಮನಿರುವುದರ ಬದಲು ಅವರು ತಮ್ಮೊಂದಿಗೆ ಮುಕ್ತವಾಗಿ ಬೆರೆಯಲು, ಮಾತನಾಡಲು ಅವಕಾಶ ಕಲ್ಪಿಸಬೇಕು ಮತ್ತು ಅವರಿಗಾಗಿಯೇ ಸಮಯ ಮೀಸಲಿಡಬೇಕು ಈ ನಿಟ್ಟಿನಲ್ಲಿ ಹೆತ್ತವರ ಮೊತ್ತ ಮೊದಲು ತಮ್ಮ ಕರ್ತವ್ಯವನ್ನು ಅರಿಯುದೊಳಿತು.

ಪ್ರಸಕ್ತ ಹೆಣ್ಣು ಮಕ್ಕಳು ಶಿಕ್ಷಣ ಕ್ಷೇತ್ರ ಸೇರಿದಂತೆ ಹಲವು ಕ್ಷೇತ್ರಗಳಲ್ಲಿ ಉತ್ತಮ ಸಾಧನೆ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದಾರಾದರೂ ಅವರ ಮೇಲೆ ನಡೆಯುತ್ತಿರುವ ದೌರ್ಜನ್ಯ ನಿರಂತರವಾಗಿ ಹೆಚ್ಚಾಗುತ್ತಿದೆ. “ಹೆಣ್ಣೊಂದು ಕಲಿತರೆ ಶಾಲೆಯೊಂದು ತೆರೆದಂತೆ’ ಎಂಬ ಮಾತನ್ನು ಅರಿತು ಕೊಂಡು ಶಿಕ್ಷಕರು ಹಾಗೂ ಹೆತ್ತವರು ಹೆಣ್ಣುಮಕ್ಕಳ ಶಿಕ್ಷಣಕ್ಕೆ ಪ್ರೋತ್ಸಾಹಿ ಸುವುದರ ಜೊತೆಗೆ ಅವರ ನೈತಿಕ ಮೌಲ್ಯಗಳ ಬೆಳವಣಿಗೆಯತ್ತ ಹೆಚ್ಚಿನ ಗಮನ ನೀಡಬೇಕಾಗಿದೆ. ಮುಖ್ಯ ವಾಗಿ ತಾಯಿ ತನ್ನ ಮಗಳ ಜೊತೆ ಗೆಳತಿಯಂತಿರಬೇಕು. ಅವರ ನಡುವೆ ಎಂತಹ ಸಂಬಂಧವಿರಬೇಕೆಂದರೆ ಮಗಳು ತನ್ನ ಎಲ್ಲಾ ವಿಷಯವನ್ನು ತಾಯಿಯಲ್ಲಿ ಹಂಚಿಕೊಳ್ಳುವಂತಿರ ಬೇಕು. ತಾಯಿಯು ತನ್ನ ಮಗಳಿಗೆ ಶಚ್ಚಾರಿತ್ರ್ಯವನ್ನು ಬೋಧಿಸುವುದು ಮಾತ್ರವಲ್ಲದೆ, ಅದಕ್ಕಾಗಿ ತಾಯಿ ತನ್ನ ಉನ್ನತ ಚಾರಿತ್ರ್ಯದ ಮೂಲಕ ಮಗಳಿಗೆ ಸ್ಪೂರ್ತಿಯಾಗಿರಬೇಕಾಗಿದೆ.

ಮನೆಯಲ್ಲಿ ತಂದೆ ತಾಯಿ ಯಂದಿರ ನಡುವೆ ಯಾವುದೇ ಸಣ್ಣ ಪುಟ್ಟ ವೈಮನಸ್ಸು ಇದ್ದರೆ ಅದನ್ನು ಮಕ್ಕಳ ಮುಂದೆ ಅದನ್ನು ಪ್ರಕಟಿಸಬಾರದು. ಅದು ಅವರ ಮನಸ್ಸಿನ ಮೇಲೆ ಪ್ರಭಾವ ಬೀರುತ್ತದೆ. ಮಕ್ಕಳಿಗೆ ತಮ್ಮ ಭಾವನೆಗಳನ್ನು ಹಂಚಿಕೊಳ್ಳಲು ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಯಾರೂ ಇಲ್ಲದಿದ್ದಾಗ ತಮ್ಮ ಅನಿಸಿಕೆಗಳನ್ನು ಹಂಚಿಕೊಳ್ಳಲು ಯಾರನ್ನಾದರೂ ಹುಡುಕಿ ಕೊಳ್ಳುತ್ತಾರೆ, ಕೊನೆಗೆ ಗೆಳೆತನವಾಗಿ, ಅದು ಪ್ರೇಮವಾಗಿ, ಕೊನೆಗೆ ಭಗ್ನ ಪ್ರೇಮಿ/ಪ್ರೇಯಸಿ ಯಾಗಿ ಆತ್ಮಹತ್ಯೆಯಲ್ಲಿ ಕೊನೆ ಗೊಳ್ಳುತ್ತದೆ. ಒಟ್ಟಿನಲ್ಲಿ ಹೇಳುವುದಾರೆ ಯಾವತ್ತೂ ಮನೆಯ ವಾತಾವರಣ ಮಕ್ಕಳಲ್ಲಿ ಜಿಗುಪ್ಸೆ, ಬೇಸರ, ಭಯ ಹುಟ್ಟಿಸುವಂತಿರಬಾರದು.

ಲೌಖಿಕ ಶಿಕ್ಷಣಗಳಿಗೋಸ್ಕರ ತಮ್ಮ ಮಕ್ಕಳನ್ನು ದೂರ ದೂರ ಕಳುಹಿಸುವ ಹೆತ್ತವರು ಅವರ ಧಾರ್ಮಿಕ ಜ್ಞಾನವೆಷ್ಟಿದೆ? ಎಂಬುವು ದರ ಬಗ್ಗೆ ಚಿಂತಿಸುವುದಿಲ್ಲ. ಧರ್ಮವು ಅಥವಾ ಧಾರ್ಮಿಕ ಜ್ಞಾನವು ಮನುಷ್ಯನನ್ನು ಮನುಷ್ಯನಾಗಿ ಮಾಡುವುದರ ಜೊತೆಗೆ, ಮನುಷ್ಯನ ಚಾರಿತ್ರ್ಯವನ್ನು ಬೆಳಗಿಸುತ್ತದೆ. ಜೀವನದ ಉದ್ದೇಶದ ಅರಿವನ್ನು ನೀಡುತ್ತದೆ. ಧಾರ್ಮಿಕ ಜ್ಞಾನದ ಬೆಳಕಿನಲ್ಲಿ ಮನುಷ್ಯ ಲೌಕಿಕ ಜ್ಞಾನವನ್ನು ಪಡೆದು ಜೀವನದ ಮೌಲ್ಯಗಳನ್ನು ಅರಿತು ಜೀವನದಲ್ಲಿ ಯಶಸ್ಸುಗಳಿಸಬಹುದು. ಆ ನಿಟ್ಟಿನಲ್ಲಿ ಮಕ್ಕಳಿಗೆ ಧಾರ್ಮಿಕ ಶಿಕ್ಷಣ ನೀಡಬೇಕಾಗಿದೆ.

ತಂದೆ ತಾಯಿಯರು ತಮ್ಮ ಉತ್ತಮ ಚಾರಿತ್ರ್ಯದ ಮೂಲಕ ಮಕ್ಕಳಿಗೆ ಮಾದರಿಯಾಗಬೇಕು. ಹೇಗೆ ಆಲದ ಮರದಲ್ಲಿ ಮಾವಿನ ಹಣ್ಣು ಆಗಲು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲವೋ ಅದೇ ರೀತಿ ತಂದೆ ತಾಯಿಯಂದಿರು ಕೀಲು ಅಭಿರುಚಿಯವರಾಗಿದ್ದರೆ, ಕೋಪ ಅಸಹನೆಯ ವ್ಯಕ್ತಿತ್ವದವರಾಗಿದ್ದರೆ, ದುರ್ನಡತೆಯವರಾಗಿದ್ದರೆ ಮಕ್ಕಳಲ್ಲಿ ಉತ್ತಮ ಚಾರಿತ್ರ್ಯವನ್ನು ನಿರೀಕ್ಷಿಸುವುದು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ. ಮಕ್ಕಳು ಹೆತ್ತವರ ಪ್ರತಿಬಿಂಬವಾಗಿರುತ್ತಾರೆ. ಹಾಗಾಗಿ ಮೊದಲು ನಮ್ಮ ವ್ಯಕ್ತಿಯ್ವವನ್ನು ಸರಿಪಡಿಸಿಕೊಳ್ಳಬೇಕು. ನಮ್ಮ ಉತ್ತಮ ಚಾರಿತ್ರ್ಯ ಮಕ್ಕಳಲ್ಲಿ ಪ್ರತಿಬಿಂಬವಾಗಬೇಕು. ತಾಯಿ ಟಿ.ವಿ ಧಾರವಾಹಿ ನೋಡುತ್ತಿದ್ದು, ಮಗಳೊಂದಿಗೆ ನೀನು ಹೋಗಿ ಓದು ಎಂದು ಹೇಳುವುದರಲ್ಲಿ ಯಾವುದೇ ಅರ್ಥ ಇಲ್ಲ. ನಾವು ಮಕ್ಕಳಿಂದ ಯಾವುದನ್ನು ನಿರೀಕ್ಷಿಸುತ್ತೇವೋ ಅದಕ್ಕೆ ಮೊದಲು ತಂದೆ ತಾಯಂದಿರು ಪ್ರಾಕ್ಟಿಕಲ್ ಮಾದರಿ ಯಾಗಿರಬೇಕು. ಹಾಗೇಯೆ ಶಿಕ್ಷಕರು ತಾವು ಕಲಿಸುವುದು ಒಂದು ಉತ್ತಮ ಸಮಾಜದ ನಿರ್ಮಾಣಕ್ಕೆಂಬ ಉದ್ದೇಶವನ್ನಿಟ್ಟುಕೊಂಡು ಮುಂದು ವರಿಯಬೇಕು. ಮನೆ ಹಾಗೂ ಸುತ್ತಮುತ್ತಲಿನ ಪರಿಸರ ಆರೋಗ್ಯಕರ ವಾಗಿದ್ದರೆ ಮಕ್ಕಳು ಖಂಡಿತ ವಾಗಿಯೂ ಸಚ್ಛಾರಿತ್ರ್ಯವಂತರಾಗಿ, ಸದೃಢರಾದ ಯುವ ಶಕ್ತಿಯಾಗಿ ಬೆಳೆಯಲು ಸಾಧ್ಯ.